(14 ψήφοι)

Σχέσεις ουσίας | Σοφία Ξανθοπούλου

Σχέσεις ουσίας | Σοφία Ξανθοπούλου

Σχέσεις ουσίας, σχέσεις βαθιάς αγάπης και εμπιστοσύνης. ΦΙΛΙΑ.
Με όλα τα γράμματα κεφαλαία για να το τονίσω όσο περισσότερο μπορώ.
Σας γνώρισα μπροστά από μια χαζό-οθόνη. Μιλήσαμε περισσότερο από όσο έχω μιλήσει σε όλη μου τη ζωή μαζί.

Τι είπαμε...και τι δεν είπαμε...τα πιο βαθιά μας μυστικά, τους μεγαλύτερους μας φόβους, τις αδυναμίες μας, αλλά και πόση μπουρδολογία, πόσα νευρικά γέλια και πόσες ανούσιες κουβέντες.
Νομίζω πως στις αρχές ήταν κάτι περιστασιακό για όλες μας.
Έλα μωρέ, ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Πόσο να κρατήσει μια γνωριμία μέσα από έναν υπολογιστή, από ένα chat, από ένα forum. ...?
Ένα μαξιλαράκι για τις δύσκολες μέρες είναι, επειδή κωλώνουμε να τα πούμε live. Κρυβόμαστε πίσω από την οθόνη, καθόμαστε αναπαυτικά στους καναπέδες και βγάζουμε τα εσώψυχα μας γιατί κανείς δεν μας ξέρει.
Ωραία η ανωνυμία, τα ψευδώνυμα, τα δήθεν, φουσκώνεις και λίγο τα πράγματα και είσαι μια χαρά. Για λίγες μέρες θα ανταλλάσουμε τις αλήθειες μας και μετά θα χαθούμε.


Και οι μέρες έγιναν μήνες. Και οι μήνες έγιναν χρόνια. Και σε λίγο κλείνουμε αισίως μια δεκαετία.
Και η οθόνη έφυγε από μπροστά μας, και τα smileys έγιναν πραγματικά χαμόγελα. Και τα δάκρυα στην κίτρινη φάτσα έγιναν αληθινά δάκρυα. Και οι virtual αγκαλιές έγιναν σφιχτές αγκαλιές και τα βλέμματα συναντήθηκαν και κόλλησαν και απέκτησαν άλλο βαθύτερο νόημα.
Ο πόνος σας, πόνος μου. Η χαρά σας, χαρά μου. Η ζωή σας στη ζωή μου και η δική μου στη δική σας. Το κάθε τι που μας συνέβαινε το μοιραζόμασταν real time.

 

Πάντοτε υπήρχε μια αίσθηση πως μοιραία θα χαθούμε. Θα πάνε όλα καλά και όταν πια δεν θα χρειαζόμαστε λόγια παρηγοριάς θα εξαφανιστούμε η μια από τη ζωή της άλλης.
Πόσα βράδια μπροστά στον καναπέ του σπιτιού μου, να λέω λόγια απελπισίας και εσύ να με κοιτάς και να προσπαθείς να με παρηγορήσεις. Να μου γράφεις σημειώματα ελπίδας, να είσαι εκεί ακόμα και όταν εγώ σε έδιωχνα. Τα έχω όλα ακόμα στο συρτάρι μου.
Πόσα αμέτρητα λόγια μέσω mail ανταλλάξαμε. Πόσες ατελείωτες ώρες ακουμπήσαμε η μια στην ψυχή της άλλης. Πόση αγάπη δώσαμε και πήραμε η μια από την άλλη. Και μετά ήρθαν τα καλά. Πήγαν όλα καλά. Σαν καρμική σύμπτωση, ταυτόχρονα. Σαν να περίμενε κάποιος να μην χαρεί η μια χωρίς την άλλη.

 

Και τότε... αποκαλύφθηκε η αλήθεια.
Αποκαλύφθηκε πως οι πραγματικές σχέσεις της ζωής μας μπορεί να προκύψουν από οπουδήποτε.

Πως μέσα σε όλη τη μαυρίλα γεννιέται πάντα κάτι καλό.
Πως, τι ειρωνεία, δεν αφορίζω ποτέ το παρελθόν μου με τα δύσκολα μονοπάτια γιατί κάπου εκεί, στη στροφή ενός δρόμου, γνώρισα εσάς. Και με κάνατε καλύτερο άνθρωπο, με κάνατε να αγαπήσω πολύ και να αγαπηθώ από ανθρώπους που δεν θα γνώριζα ποτέ, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς.

 

Και, ναι, μπορεί να πέρασα δύσκολα. Αλλά αν δεν πέρναγα δύσκολα, στη βάφτιση των κοριτσιών μου δεν θα αντάλλασα τόσο βαθιές ματιές με τη νονά της. Η Κυριακή μου δεν θα είχε νονά μια γυναίκα που την εκλιπαρούσε να έρθει στη ζωή πολλά χρόνια πριν τη γνωρίσει, που την είχε αγαπήσει από τη πρώτη στιγμή που υπήρξε στην κοιλιά μου, που είχε χαϊδέψει τόσες φορές την ψυχή της μαμάς της.

Και μπορεί να πέρασα δύσκολα αλλά δεν θα είχα τώρα μια «αδελφή», τόσα χιλιόμετρα μακριά, που στη δική της γέννα ένιωσα σαν να γεννούσα κι εγώ. Και στη δική μου – είμαι βέβαιη – ένιωσε ακριβώς το ίδιο. Δεν θα καθόμουν σαν χαζή στη καρέκλα της κουζίνας εκείνη την Κυριακή στις 9 Ιανουαρίου του 2011 και θα έκλαιγα με λυγμούς για τη χαρά, τη λύτρωσή της. Δεν θα πήγαινα ποτέ σε μια βάφτιση στην οποία δεν θα μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυα μου βλέποντας τα δυο της παιδιά, δεν θα την έσφιγγα με τόσο νόημα.....

Και ναι, μπορεί να πέρασα δύσκολα αλλά δεν θα ένιωθα σαν να σας ξέρω 800 χρόνια όλες εσάς που βλέπω κατά καιρούς σε καφετέριες, club, πάρτι, παιδότοπους και νιώθω σαν να είστε παιδικές μου φίλες.
Εσένα που βλέπω τα παιδιά σου να παίζουν με τα δικά μου και τα βλέμματα μας διασταυρώνονται και απλά δακρύζουν. Έτσι. Χωρίς λόγο, φαινομενικά....

Αν όλα ήταν αλλιώς, θα ήμουν κ εγώ αλλιώς χωρίς εσάς στη ζωή μου. Φτωχότερη.
Αν όλα ήταν αλλιώς, δεν θα μπορούσα να μας φανταστώ όπως μας φαντάζομαι τώρα σε καμιά 50αριά χρόνια (50 ρε, ναι 50!!)
Γιαγιούλες με τα εγγόνια μας τριγύρω, να πίνουμε τον καφέ μας, να τρώμε τις κρέπες μας (ε, μη ξεχνιόμαστε κιόλας) και να μιλάμε για τη ζωή μας.
Και πάντοτε, όσα χρόνια και αν περάσουν, τα βλέμματα μας θα παραμείνουν τα ίδια.
Βαθιά, αληθινά, γεμάτα αγάπη.

 

Σημείωση: Το παραπάνω το αφιερώνω με αγάπη στη νονά της Κυριακής, στην αδελφική μου φίλη του βορρά, στην γειτόνισσά μου και σε όλες όσες γνώρισα, αγάπησα, δέθηκα μαζί τους τα τελευταία δέκα χρόνια.

Σοφία Ξανθοπούλου

Γεννήθηκε το 1975 (στην Αναγέννηση του 16ου αιώνα), στην Αθήνα (στη Γαλλία) και βγάζει το ψωμάκι της ως διαφημίστρια (ζωγράφος) σε μια πολυεθνική εταιρία (gallery). Έγινε μητέρα στα 36 της χρόνια (στα 26 της), ζει στην εξωτική Ηλιούπολη (Παρίσι) και περνάει τις ομορφότερες στιγμές της ζωής της (oh, indeed). Παίζει αργά τα βράδια (κάθε βράδυ 5 ώρες) World of Warcraft (πιάνο) και τρελαίνεται να ασχολείται με τα playmobil και τις πλαστελίνες των κοριτσιών της (playmobil και πλαστελίνες). Η Έλλη και η Κυριακή είναι το ομορφότερο δώρο που της χάρισε η ζωή αυτή (και όλες οι προηγούμενες και οι επόμενες). 

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana