(5 ψήφοι)

Ανάγκη πάσα για ένα καινούργιο παραμύθι

Ανάγκη πάσα για ένα καινούργιο παραμύθι

Εδώ και πολλές μέρες δεν θέλω να γράψω απολύτως τίποτα. Όλα μου φαίνονται άνευ ουσίας, γιατί την ουσία τη ζω άλλοτε σαν ιλαροτραγωδία και άλλοτε σαν θρίλερ υπερπαραγωγή μπροστά μου. Όλα γύρω μου εμφανίζονται σαν τεράστια πολύχρωμα μπαλόνια στον ουρανό, για να ξεφουσκώσουν απότομα και να φανεί ξεκάθαρα ότι δεν ήταν παρά σαπουνόφουσκες. Βλέπω τον κόσμο στους δρόμους στά μαγαζιά – όσα έχουν απομείνει - μ' αυτή την στωικότητα στο βλέμμα ενός αρνιού που ξέρει τη μοίρα του, αλλά όταν δεν πέφτει στά νύχια μιας καταθλιπτικής αδιαφορίας, παριστάνει τον άνετο, τον γελαστό, τον γλεντζέ, τον γελωτοποιό, στον ίδιο του τον εαυτό, πίνοντας λίγα ποτηράκια παραπάνω και μιλώντας για αυτά που μίλαγε «τότε», πριν μαζευτεί το γκρίζο σύννεφο πάνω απ' τα κεφάλια μας. Σαν να έχουμε φτιάξει μια ιστορία σταθερή στο μυαλό μας, σαν κι' αυτές της Finos Films που όσες φορές και να δεις την ταινία η ιστορία δεν αλλάζει με τίποτα...

Η ιστορία αυτή φυσικά αλλάζει από άνθρωπο σε άνθρωπο, από γειτονιά σε γειτονιά και από βαλάντιο σε βαλάντιο. Για όσους είχαν τα πολλά και τώρα έχουν απλά λιγότερα, είναι η «λύπη» που δεν μπορούν πια να έχουν ταξίδια στο εξωτερικό, πανάκριβα ρούχα, χλιδάτα σπίτια και υπηρετικό προσωπικό, ενώ για τους πολλούς η «λύπη» ξεκινάει από την αδυναμία να πληρώσουν λογαριασμούς, φροντιστήρια παιδιών, νοίκια και κοινόχρηστα, και φτάνει μέχρι τα υπέρογκα χρέη, την στέρηση της κατοικίας και της τροφής, και τέλος την απόλυτη απόγνωση και την αυτοκτονία ...

 

Και η «ιστορία»; Υπάρχει; Τι είναι αλήθεια αυτό το «τότε» που αναπολούμε εμείς οι Έλληνες, και η έλλειψη του μας έχει ρίξει σε μια Εθνική κατάθλιψη τα τελευταία τρία τέσσερα χρόνια; Έχει κοινά χαρακτηριστικά για όλους μας; Μπορούμε να ζωγραφίσουμε στο μυαλό μας ένα «Εθνικό παραμύθι» παίρνοντας πινελιές και χρώματα από όλες τις «ιστορίες» όλων των κοινωνικών τάξεων και να το κάνουμε ένα έπος σαν κι' αυτό του 1821 ή του '40 – που δεν ξεχνάμε ποτέ να γιορτάζουμε, τι ειρωνεία - βάζοντας το σαν στόχο μας ; Να πούμε δηλαδή αυτό ήταν η Ελλάδα που αγαπούσαμε και χάσαμε και κάνουμε σκοπό της ζωής μας να το ξαναδημιουργήσουμε χωρίς τις στρεβλώσεις του παρελθόντος; Γιατί αν δεν μπορούμε ... Αν δεν μπορέσουμε να βρούμε αυτό το νέο Εθνικό στόρυ, που θα καταφέρει να μας βγάλει γελαστούς στους δρόμους, που θα κάνει την μιζέρια χαρά για ζωή, το μούδιασμα ανάταση, και τη θλίψη γέλιο, δεν μπορώ να δω μπροστά μου... υπάρχει πολύ ομίχλη...

 

Ανοίγοντας δρόμο μέσα στην ομίχλη, σκέφτομαι τι κοινό μπορούν να έχουν ένας ιδιοκτήτης βίλας στην Εκάλη – εκεί όπου ποτέ δεν αλλάζει τίποτα – με έναν άστεγο που δεν ξεχνάω ποτέ, και κοιμάται κάθε βράδυ στο πεζοδρόμιο της Ασκληπιού; Πώς να βρουν αυτοί οι δύο ένα κοινό Εθνικό παραμύθι για να τους ενώσει; Πώς να φτιάξει τον Εθνικό της στόχο μια πατρίδα που δεν έχει βάλει στόχο πρώτα να μην έχει πολίτες που κοιμούνται στους δρόμους και τρέφονται από τα σκουπίδια; Πιο πολύ ομίχλη ... Και σύννεφα βαριά ... Έξω έπιασε κρύο ... Κρυώνεις τώρα;

 

Μέσα από τα σύννεφα και την ομίχλη ακούγονται σαν σε όνειρο οι φωνές των κομμάτων... «Για το καλό της πατρίδας», «Κάτω οι προδότες», «Κάτω τα μνημόνια», «'Έξω οι κλέφτες» (διαχρονικό αυτό από την εποχή της Finos πάντα ), και εμφανίζονται μπροστά μου φευγαλέα σαν να μην θέλουν να τα δω, όλα τα γεγονότα της επικαιρότητας με ένα σουρεαλιστικό σμίξιμο: Η τεσσαρακοστή επέτειος τού Πολυτεχνείου και μπροστά της να προβάλλει ο Άδωνις υπουργός (πως λέμε η αλεπού γιατρός ...) υπερόπτης και αλαζόνας, ο Κωστόπουλος στα δικαστήρια, ο Στουρνάρας να γελάει, ο Σφακιανάκης, η Μέρκελ, παρουσιαστές καναλιών, πολιτικοί, φαρμακοποιοί, απελπισμένοι πρυτάνεις σχολών, όλοι να συνθλίβονται σε έναν παχύρευστο πολτό και να χάνονται σαν καπνός από μπροστά μου... Σαν να ζω «τη μέρα της μαρμότας» και θέλω να ξεφύγω απ' την ομίχλη... Έπιασε βροχή ... δυναμώνει ... θα τα ξεπλύνει όλα;

 

Άνοιξα ομπρέλα, ρίχνει πολύ νερό, οι δρόμοι ποτάμια, και περπατώντας σκέφτομαι πως αφού τίποτα δεν μοιάζει σ' αυτή την πατρίδα να έχει πια σημασία, αφού το «Εθνικό παραμύθι» δεν φαίνεται στον ορίζοντα, εμείς ο καθένας ξεχωριστά, ως πότε θα κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου; Μήπως έχουμε ήδη αργήσει πολύ και μαζί μας έχει αργήσει και η πατρίδα; Δεν πρέπει να φτιάξουμε ο καθένας το δικό του παραμύθι, ένα συμβόλαιο – όχι με το λαό όπως έλεγε το σύνθημα του Ανδρέα – αλλά με τον εαυτό μας; Ένα ατομικό σχέδιο εξόδου από την προσωπική μας κρίση, που θα το πιστέψουμε βαθιά και θα το βάλουμε σε λειτουργία με στόχο να φύγει η ομίχλη από μπροστά μας; Ας αποφασίσουμε πρώτα ο καθένας για τον εαυτό του ότι δεν μας αξίζει αυτό που ζούμε, ας το μεταφέρουμε αυτό σαν μήνυμα ελπίδας και αποφασιστικότητας στους γύρω μας, και τότε ίσως ξυπνήσουμε και την πατρίδα από τον βαθύ της λήθαργο, είμαστε άλλωστε και οι μόνοι που μπορούμε να την ξυπνήσουμε ...

 

Κάθε φορά που θέλω να σκεφτώ μια λαμπερή στιγμή που να περιλαμβάνει όλους τους Έλληνες, μου έρχεται στο μυαλό η 24η Ιουλίου του 1974 που την έζησα σαν παιδί - έφηβος στην Άνδρο, εκεί που βρίσκεται ακόμα και σήμερα το πατρικό εξοχικό σπίτι. Από την προηγουμένη τα ραδιόφωνα μάς προετοίμαζαν για την πτώση της ετοιμόρροπης χούντας, και τα χαμόγελα είχαν αρχίσει να ανθίζουν. Αναμπουμπούλα. Λίγες μέρες πριν οι πατεράδες έτρεχαν να μάθουν αν τους αφορά η περίφημη επιστράτευση – φιάσκο της 20ης Ιουλίου, οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν και τα μεγαλύτερα μου ξαδέλφια και φίλοι, φοιτητές κυρίως, κρατώντας ένα φορητό κασετοφωνάκι στα χέρια, άκουγαν ασταμάτητα τις παράνομες ως τότε κασέτες με τα τραγούδια του Θεοδωράκη, που τους είχε προμηθεύσει - από χέρι σε χέρι - εκείνος ο θείος που διέθετε επαφές στο εξωτερικό. Εγώ ο μικρότερος της παρέας, έτρεχα από πίσω τους και δεν έχανα λέξη, τραγούδι ,στίχο από τα τραγούδια που σφράγισαν εκείνη την εποχή, κάθε συζήτηση κάθε σχόλιο κάθε ξαφνική ανακοίνωση στο ραδιόφωνο, ήταν στα αυτιά μου ένα λαμπρό γεγονός. Ζούσα την ιστορία.

 

Τη νύχτα της ανατροπής της χούντας και της επιστροφής του Καραμανλή, η παρέα των «μεγάλων» με εμένα πάντα από πίσω τους, έκανε ατελείωτες μεταμεσονύχτιες βόλτες στις παραλίες του νησιού, ακούγοντας τις εξελίξεις από το ραδιοφωνάκι, τραγουδώντας χωρίς φόβο πια «πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες» και προσπαθώντας να μαντέψουμε τι θα μας ξημερώσει. Ο πιο πολιτικοποιημένος από τα ξαδέρφια –ενταγμένος στις φοιτητικές οργανώσεις της παράνομης αριστεράς – δεν μπορούσε να μαζέψει τον ενθουσιασμό του, αν και αντιμετώπιζε με καχυποψία την έλευση του Καραμανλή, το χαρμόσυνο γεγονός όμως ήταν ότι «η χούντα έπεσε» και έπρεπε να γιορταστεί με αλκοόλ, που εγώ δεν έκανε να πιώ, με τραγούδια, φωνές και γέλια. Πυροτεχνήματα δεν είχαμε, έτσι ο ξάδερφος με όλους εμάς τριγύρω σε κατάσταση υπερδιέγερσης, άρπαξε μία τσάπα από το κτήμα, και άρχισε να σκάβει σαν τρελός μέσα στα μεσάνυχτα για να εκτονώσει λίγη αδρεναλίνη ...

 

Εκείνες τις μέρες του '74 υπήρχε ένα εκτυφλωτικό «Εθνικό παραμύθι» που μας ένωνε σε ένα σκοπό, και φαινόταν να είναι η απάντηση στην Εθνική και προσωπική κρίση του καθενός μας ... «Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει» και είναι στο χέρι μας να τον αντιμετωπίσουμε καταπρόσωπο με γενναιότητα, να τον δαμάσουμε και να τον κάνουμε φίλο και σύμμαχο. Να φυσάει προς την κατεύθυνση που εμείς θα τον στρέψουμε. Είναι καιρός ...

 

Ο Παντελής Σιβρής γράφει στο toportal.gr

Παντελής Σιβρής

Ο Παντελής Σιβρής είναι μουσικός παραγωγός - μουσικός επιμελητής στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση για πολλά χρόνια. 

Πρόσφατα από: Παντελής Σιβρής

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana