(19 ψήφοι)

Oh Christmas Tree! | της Σοφίας Ξανθοπούλου

Oh Christmas Tree! | της Σοφίας Ξανθοπούλου

 

"Βλέπεις εδώ την είσοδο? Εδώ θα ερχόμαστε τα Χριστούγεννα και θα έχει ένα μεγάλο, στολισμένο, λαμπρό δέντρο και θα το κοιτάζουμε κάθε φορά που θα ερχόμαστε και θα φεύγουμε από το κτίριο, χαμογελαστοί», μου είχες πει.

Μου το είχες πει μια νύχτα του Οκτώβρη, μεσάνυχτα πρέπει να ήταν, όταν για ακόμη μια φορά φύγαμε αγχωμένοι και ταλαιπωρημένοι από το ιατρείο του φίλου και γυναικολόγου μας, αναρωτώμενοι αν αυτή η εγκυμοσύνη τουλάχιστον θα έχει αίσιο τέλος.

 

Κάποιο από τα δεκάδες προβλήματα είχε και πάλι προκύψει. Κάποιο που έθετε σε κίνδυνο αυτή την υπέρ-πολύτιμη για εμάς κύηση. Χαμογέλασα πικρά και από μέσα μου ευχόμουν να βγεις σωστός. Να είμαστε ξανά εδώ τα Χριστούγεννα και να περιμένουμε στο περίτεχνο σαλονάκι του γιατρού μας να ακούσουμε τις καρδιές των κοριτσιών μας.

Δυσκολεύτηκα πολύ να ελπίσω. Πώς θα γινόταν αλλιώς άλλωστε όταν έχουμε περάσει 5 χρόνια στολίζοντας το δέντρο γελώντας πλαστά, φορώντας μάσκες ευτυχίας και ανταλλάσοντας λόγια ελπίδας.

«Την άλλη χρονιά θα είναι αλλιώς» λέγαμε κάθε χρόνο. Τα πρώτα χρόνια το πιστεύαμε, τα επόμενα είχε γίνει κάτι σαν συνήθεια. Κάτι σαν τις ευχές που επαναλαμβάνεις μηχανικά σε γιορτές χωρίς να πολύ-καταλαβαίνεις και τι εύχεσαι.

Τα λόγια σου επισκιάστηκαν από τα γεγονότα, από το άγχος, κλωτσάνε- δεν κλωτσάνε, πονάω-δεν πονάω, είμαι καλά-δεν είμαι καλά, θα έρθουν στην αγκαλιά μου-δεν θα έρθουν στην αγκαλιά μου. Και κάπως έτσι πέρασαν δυο μήνες χωρίς να αισθανθώ τον χρόνο. Δυο ακόμη μήνες που ζούσα και ανέπνεα με την αγωνία τους, την αγωνία μας.

 

Και ξάφνου ένα βράδυ πήγαμε ξανά στο ραντεβού μας. Και όπως κατεβαίνω από το αυτοκίνητο βλέπω ένα τεράστιο, πανέμορφο, χριστουγεννιάτικο δέντρο. Εκεί, δίπλα στην είσοδο του εμπορικού κέντρου. Εκεί που είχα κλάψει πολύ παλαιότερα.

Νομίζω δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφο δέντρο. Με περίμενε αυτό το δέντρο, είχε βάλει τα καλά του, τα στολίδια τα πιο ευφάνταστα, τα φωτάκια τα πιο λαμπερά, τα κλαδιά του απλωνόντουσαν μπροστά μου σαν αγκαλιά. Θα μπορούσα να ορκιστώ πως μου ψιθύριζε. Πως μου είπε πως αφού κατάφερα και έφτασα ως εδώ, αφού κατάφερα και το είδα τόσο όμορφο, όλα θα πάνε καλά.

«Είδες?» μου είπες?. «Στο είχα υποσχεθεί. Πάμε τώρα να δούμε τα κορίτσια μας».

Ναι, μου το είχες πει. Όπως μου είχες πει πριν πολλά χρόνια σε μια παραλία, ένα καλοκαίρι, χαζεύοντας μια οικογένεια με ένα ξανθό αγγελούδι, πως θα έχουμε και εμείς κάποτε ένα κοριτσάκι ξανθό με μπλε μάτια.
«Το βλέπεις? Βλέπεις πόσο όμορφο είναι? Έτσι θα είναι κάποτε και η κόρη μας», είπες.
Και τότε σε κορόιδεψα θυμάμαι. Σε κορόιδεψα για να κρύψω τη θλίψη που ένιωσα για κάτι που πλέον θεωρούσα αδύνατο να συμβεί.

Έτσι έγινε και με το δέντρο. Ήταν εκεί και με κοίταζε. Και μου μίλαγε. Και μου έλεγε πως υπάρχει ακόμα ο Άγιος Βασίλης. Μπορεί να χάνει μερικές φορές τον δρόμο του, μπορεί να έχει άλλες προτεραιότητες, μπορεί να τον έχουν ανάγκη άλλοι άνθρωποι περισσότερο, μπορεί ακόμα-ακόμα και να ξεχάστηκε λίγο με τόσες ευχές. Αλλά όταν η στιγμή είναι κατάλληλη θα έρθει. Και θα σου φέρει το πιο πολύτιμο απ' όσα μπορούσες ποτέ να φανταστείς.

Και κάπως έτσι με πήρες από το χέρι και γυρίσαμε σπίτι. Και τότε ήταν που αποφάσισα πως αφού το δέντρο έβαλε τα καλά του θα κατεβάσω και εγώ από τη ντουλάπα τα καταχωνιασμένα μωρουδιακά, θα τα βγάλω από τις σακούλες τους και θα τα σιδερώσω. Ήταν καιρός να ετοιμάσω το παιδικό δωμάτιο, ήταν καιρός να ετοιμάσω τη ψυχή μου και την αγκαλιά μου γιατί τα κορίτσια μου θα ερχόντουσαν.

Το είχαν πάρει απόφαση και επιτέλους το πήρα και εγώ.

Σοφία Ξανθοπούλου

Γεννήθηκε το 1975 (στην Αναγέννηση του 16ου αιώνα), στην Αθήνα (στη Γαλλία) και βγάζει το ψωμάκι της ως διαφημίστρια (ζωγράφος) σε μια πολυεθνική εταιρία (gallery). Έγινε μητέρα στα 36 της χρόνια (στα 26 της), ζει στην εξωτική Ηλιούπολη (Παρίσι) και περνάει τις ομορφότερες στιγμές της ζωής της (oh, indeed). Παίζει αργά τα βράδια (κάθε βράδυ 5 ώρες) World of Warcraft (πιάνο) και τρελαίνεται να ασχολείται με τα playmobil και τις πλαστελίνες των κοριτσιών της (playmobil και πλαστελίνες). Η Έλλη και η Κυριακή είναι το ομορφότερο δώρο που της χάρισε η ζωή αυτή (και όλες οι προηγούμενες και οι επόμενες). 

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana