(28 ψήφοι)

Μαζί... | Αρετή Μποταΐτη

Μαζί... | Αρετή Μποταΐτη

Τις είχα προσέξει από πέρσι το καλοκαίρι. Σχεδόν κάθε απόγευμα, γύρω στις 7 περίπου, περνούσαν κάτω από το σπίτι μου και έκαναν την απογευματινή βόλτα τους. Ήταν τρεις κυρίες. Η αλήθεια είναι ότι μάλλον συνόδευαν στη βόλτα τη μεσαία ηλικιωμένη κυρία η οποία ήταν η γιαγιά. Από τη μία πλευρά της σκεφτόμουν ήταν η κόρη της και από την άλλη η εγγονή της. Έτσι πρέπει να ήταν. Έμοιαζαν η μητέρα με την κόρη στο πρόσωπο και στα μαλλιά. Η πιο ηλικιωμένη κυρία πρέπει να ήταν καλλονή στην εποχή της. Ολόλευκο δέρμα, ανοιχτά γαλανά μάτια και πρόσωπο καλοσυνάτο, φωτεινό. Πάντα προσεγμένη στην εμφάνιση αλλά με φανερά μεγάλη δυσκολία στο περπάτημα.

Τις παρατηρούσα από το μπαλκόνι ή από το παράθυρο. Ώρες-ώρες ήταν σαν να είχαμε ραντεβού για να τις δω να περνάνε. Ήταν πραγματικά τυχαίο αλλά κάθε φορά που τις έβλεπα χαμογελούσα σαν να έβλεπα κάποιες γνωστές μου που περνάνε για καλησπέρα. Περπατούσαν και κρατούσαν την κυρία στη μέση έχοντας έτσι τα χέρια τους που νόμιζες ότι αυτά έκαναν πλεξούδες. Η πιο ηλικιωμένη έδινε από κάθε χέρι σε κάθε μία, δεξιά-αριστερά, ενώ οι άλλες δύο έπιαναν η μία το χέρι της άλλης σταυρωτά. Μου έκανε τόση εντύπωση ο τρόπος που περπατούσαν. Βήμα αργό. Συζητούσαν πάντα χαμογελώντας παρόλο που για να κάνουν δέκα μέτρα περνούσαν αρκετά λεπτά. Που και που κάποιο χέρι έφευγε από το κράτημα και αγκάλιαζε κάποιον ώμο ή έδειχνε κάτι ενδιαφέρον που συνέβαινε στο δρόμο. Οι βόλτες τους δεν πιστεύω ότι ήταν πολύ μεγάλες. Υποθέτω κοντά στα 2-3 τετράγωνα. Εγώ πάντα τις έβλεπα να περπατούν από το κοντινό γεφυράκι μέχρι και πέρα την μικρή πλατεία και εκεί έκαναν μεταβολή και επέστρεφαν. Μπορεί οι άλλες δύο κυρίες να στήριζαν στην ουσία την πιο ηλικιωμένη και να την βοηθούσαν στο περπάτημα αλλά εγώ ποτέ δεν το είδα έτσι. Όταν τις έβλεπα να περπατούν μου έφερνε στο μυαλό γυναίκες που χορεύουν κάποιο παραδοσιακό χορό και πλέκουν τα χέρια. Κάθε τους βήμα και ένα βήμα χορού, αργό και συρτό αλλά σταθερό, με χάρη και περηφάνια. Τρεις γυναίκες ενωμένες σαν ένα. Τρεις γενιές... Αυτό γινόταν σχεδόν κάθε μέρα...


Ένα απόγευμα στα μέσα του περασμένου Σεπτέμβρη που ήμασταν κάτω με την κόρη μου και παίζαμε μπάλα, οι τρεις κυρίες πέρασαν από μπροστά μας. Ήταν η 2η φορά που τις έβλεπα από τόσο κοντά. Ήταν όμορφες και οι τρεις. Η ηλικιωμένη κυρία φορούσε ένα παστέλ μακρύ φόρεμα με μικρά λουλουδάκια, είχε ένα λευκό φουλάρι στο λαιμό δεμένο χαλαρά και στο κεφάλι ένα μεγάλο εκρού καπέλο. Την είδα εικόνα να το φοράει πολλά πολλά χρόνια πριν, σε κάποια παραλία, φορώντας ολόσωμο μαγιό σε μπλε και λευκό, με ένα ελαφρύ βαμβακερό φόρεμα, κρατώντας μεγάλη ψάθινη τσάντα και έχοντας βεντάλια στο άλλο χέρι. Θα είχε τα μαλλιά τραβηγμένα πίσω και ένα έντονο κόκκινο ρουμπινί κραγιόν και δύο ροζέ μάγουλα θα φώτιζαν το πρόσωπό της. Θα ήταν σίγουρα πολύ όμορφη όταν ήταν νέα.  Η κόρη της ντυμένη στα λευκά με πολλά χρυσά βραχιόλια στα χέρια και σανδάλια. Βλέμμα αποφασιστικό και δυναμικό, οι ώμοι της ακουμπούσαν και στήριζαν αυτούς της μητέρας της. Τα μάτια μου έπεσαν στην εγγονή που ήταν πανέμορφη, φωτεινή και λαμπερή και ναι ...έβλεπα καθαρά τον λόγο! Το κοντό αέρινο φόρεμά της έκρυβε διακριτικά μια μικρή φουσκωμένη κοιλίτσα. Θαύμασα την ομορφιά που χαρίζει στις γυναίκες η μητρότητα και που κάνει όλες τις εγκυμονούσες να αστράφτουν.

Η μπάλα που ξέφυγε απρόσεκτα πήγαινε προς τη μεριά τους και η νεαρότερη κοπέλα, πρέπει να ήταν κοντά στα 30, άφησε τα χέρια από την ενωμένη τριάδα και σταμάτησε τη μπάλα μαλακά. Έσκυψε προσεκτικά, την σήκωσε και την έδωσε η ίδια στα χέρια της μικρής χαμογελώντας της. "Ευχαριστώ", ακούστηκε να λέει η κόρη μου ντροπαλά και έτρεξε να φύγει για να συνεχίσει το παιχνίδι. "Σας ευχαριστώ πολύ", της είπα κι εγώ. "Καλή σας βόλτα!". Μου χαμογέλασε γλυκά και το ίδιο έκαναν και οι άλλες δύο κυρίες περιμένοντας την να μπει και να πλέξει ξανά τα χέρια της μαζί τους. 

Τις είδα να φεύγουν με τον ίδιο ακριβώς αργό ρυθμό και ξεκινώντας να συζητούν ξανά ενώ πιο κάτω μάλωσαν τα τρία πιτσιρίκια που τις προσπέρασαν γρήγορα με τα ποδήλατά τους. Η ηλικιωμένη κυρία γύρισε για μια στιγμή πίσω και κοίταξε την κόρη μου που μόλις είχε κλωτσήσει τη μπάλα και την είχε στείλει στους θάμνους και έσκυψε να πει κάτι στο αυτί της εγγονής της. Εκείνη της χαμογέλασε και της έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο.

Δεν θυμάμαι να είδα ξανά την όμορφη αυτή γυναικεία συντροφιά. Ο καιρός δρόσισε και μπήκαμε μέσα, τα μπαλκόνια μάς έχασαν. Πιστεύω ότι και οι βόλτες στο δρόμο θα σταμάτησαν ή τουλάχιστον εγώ δεν τις είδα ξανά.


Φέτος το καλοκαίρι συχνά-πυκνά έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάω στο γεφυράκι τα απογεύματα ή πέρα στη μικρή πλατεία μήπως και τις δω ξανά. Δεν έτυχε όμως...

Χθες το απόγευμα πηγαίνοντας στην παιδική χαρά της γειτονιάς είδα από μακριά και στο απέναντι πεζοδρόμιο δύο γνώριμες σιλουέτες με χαλαρό βηματισμό. Περπατούσαν πολύ κοντά η μία στην άλλη. Ήταν η κόρη της ηλικιωμένης κυρίας με την κόρη της. Η κοπέλα έσπρωχνε μαλακά ένα μωβ καροτσάκι κρατώντας το με το ένα χέρι. Η μητέρα της το κρατούσε και εκείνη και έσπρωχνε μαζί της. Ξανά πλεγμένα χέρια σκέφτηκα. Τι όμορφη εικόνα...


Η ηλικιωμένη κυρία δεν ήταν μαζί τους. Η κόρη της, πολύ αδυνατισμένη φορούσε σκούρα ρούχα.

Μπορεί να ήταν και τυχαίο... Μπορεί να τους περίμενε στο σπίτι να ενώσουν ξανά τα χέρια τους και να αγκαλιάσουν όλες μαζί το μωρό, μπορεί να τις χάζευε από κανένα μπαλκόνι ή μπορεί και να τις καμάρωνε από κάπου πιο ψηλά...

Όταν γύρισα να τις κοιτάξω ενώ απομακρύνονταν, σα να μου φάνηκε ότι δεν είδα δύο αλλά ξανά και τις τρεις μαζί, να περπατούν σα να χορεύουν, με τα χέρια πλεγμένα αυτή τη φορά στο καρότσι και να σιγογελούν με κάποιο παιδικό τραγουδάκι ενώ τα πιτσιρίκια με τα ποδήλατα τις προσπερνούσαν...

 

Αρετή Μποταΐτη

Πέρασε πολλά χρόνια ανάμεσα σε μικρόφωνα, τραγουδιστές, ηχογραφήσεις, cd και μουσικές σκηνές. Το πρόσωπο πίσω από τα φώτα. Κι όταν τα φώτα εκεί έσβησαν, φώτισαν σε ένα παιδικό χαμόγελο στην αγκαλιά της. Στο Bright Side of Mom θα τη βρείτε κάπου ανάμεσα σε λόγια και τραγούδια ως Lead Singer. Στο γήπεδο θα τη βρείτε ως φανατική οπαδό της ομάδας της. Δεν λέει ποτέ όχι στις καλές συναυλίες, στα ζυμαρικά και στην κόρη της.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana