(5 ψήφοι)

Γεννιόμαστε φοβισμένοι

Γεννιόμαστε φοβισμένοι

Γεννιόμαστε φοβισμένοι. Φοβόμαστε το άγνωστο, την άγνωστη αγκαλιά, την παράξενη φωνή, τους δυνατούς διαφορετικούς ήχους, τις περίεργες γεύσεις που απομακρύνονται από την γλυκειά γεύση της μανούλας. Κλαίμε όταν ο κύριος με την μαύρη μακριά γεννιάδα και τα μαύρα ράσα μας παίρνει αγκαλιά να μας δώσει την πρώτη ευλογία, όταν ο θείος με τα μούσια έρχεται κοντά στο πρόσωπό μας ή η κυρία με το έντονο άρωμα. Φοβόμαστε οτιδήποτε διαφορετικό μπαίνει στο οπτικό μας πεδίο και δεν είναι γνώριμο, καθημερινό τους πρώτους μήνες της ζωής μας.

 Φοβόμαστε το σκυλί που θα έρθει κοντά να μας μυρίσει, τον κύριο με το διαφορετικό χρώμα δέρματος που δεν έχουμε ξαναδεί, τον άνθρωπο στο αναπηρικό καρότσι που μιλάει περίεργα μετά το εγκεφαλικό που αναρρώνει, το παιδί με την διανοητική αναπηρία που περπατάει περίεργα. Φοβόμαστε το διαφορετικό, το άγνωστο. Είναι μέσα στα γονίδια μας να φοβόμαστε αυτό που μας ξεβολεύει από αυτό που έχουμε συνηθίσει στην ζωή μας μέχρι τώρα.

 

Μέχρι την στιγμή που θα έρθει το γνώριμο πρόσωπο, θα μας τραβήξει από το χέρι και θα μας εξηγήσει για ποιο λόγο δεν πρέπει να φοβόμαστε το σκυλάκι, και πόσο καλό είναι και πόσο άκακο είναι και θα μας πάει κοντά και θα μας βοηθήσει να δούμε πόσο απαλό είναι το κεφαλάκι του και πόσο εύκολα κουνάει την ουρά του από την χαρά του που το χαϊδεύουμε. Μέχρι την στιγμή που το γνώριμο πρόσωπο θα μας εξηγήσει ότι υπάρχουν πολλά χρώματα δέρματος και πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι, από διαφορετικές χώρες, φυλές, με διαφορετικά ήθη και έθιμα, που κάνουν όλοι όνειρα για την ζωή τους, αντιμετωπίζουν τις δικές τους δυσκολίες, αγαπούν και αισθάνονται με τον ίδιο τρόπο, και πονάνε όπως πονάμε και εμείς. Μέχρι την στιγμή που το γνώριμο πρόσωπο θα μας μιλήσει για την υγεία και πόσο σημαντική είναι και πως κάποιοι άνθρωποι δυστυχώς δεν είναι πολύ τυχεροί και η ζωή τους έχει καθηλώσει σε ένα αναπηρικό καροτσάκι και προσπαθούν να μιλήσουν και να εκφραστούν αλλά δεν μπορούν να το κάνουν, και πονούν, αλλά δεν παύουν να ονειρεύονται και αυτοί όπως και εμείς, να ελπίζουν, να αγαπούν και να προσπαθούν. Μέχρι την στιγμή που το γνώριμο πρόσωπο θα μας μιλήσει για το πώς τα παιδια με διανοητική αναπηρία είναι και αυτά παιδιά σαν και εμάς, που γελάνε, κλαίνε, παίζουν, αισθάνονται, κάνουν αξιοθαύμαστα πράγματα και είναι αγωνιστές της ζωής παράδειγμα για όλους εμάς τους υπόλοιπους.

 

Και τότε αρχίζουμε να φοβόμαστε λιγότερο. Το γνώριμο πρόσωπο μας έχει πάρει από το χέρι και μας έχει διδάξει πώς να αγαπάμε το διαφορετικό και να το αγκαλιάζουμε γιατι μέσα από αυτό γινόμαστε εμείς πιο δημιουργικοί και ανοιχτοί στο καινούργιο, το άγνωστο, το ανεξερεύνητο. Μαθαίνουμε έτσι να γινόμαστε σφουγγάρι εμπειριών, με ανοιχτά παράθυρα, χωρίς κλειστές πόρτες και κλειστά αυτιά. Μαθαίνουμε τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, στην φύση, με ανοιχτό μυαλό, χωρίς παρωπίδες, χωρίς φόβο για αυτό που δεν καταλαβαίνουμε αλλά με πρόθεση να το κατανοήσουμε. Μαθαίνουμε να γευόμαστε γεύσεις που δεν τις ξέρουμε, να πηγαίνουμε σε μέρη που δεν θα πηγαίναμε, να χρησιμοποιούμε τις αισθήσεις μας για νέα πράγματα, διαφορετικά, να ζούμε διασκεδαστικά, χωρίς φόβο. Να κάνουμε φίλους πιο εύκολα, να αισθανόμαστε αληθινά συναισθήματα, να νικάμε ευκολότερα τους φόβους μας, να τολμάμε, να ρισκάρουμε για μια καλύτερη ζωή. Γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

 

Υπάρχουν και εκείνα τα γνώριμα πρόσωπα όμως που θα μας πουν: «Φάε το φαί σου γιατί θα φέρω τον σκύλο να σε φάει» ή «κάτσε καλά γιατί θα έρθει να σε πάρει ο μαύρος ή ο γύφτος». Και εκείνα τα γνώριμα πρόσωπα που θα κοιτάξουν με οίκτο και απέχθεια τον άνθρωπο στο αναπηρικό καροτσάκι που δεν μπορεί να μιλήσει από το εγκεφαλικό και που θα πάρουν το παιδί να φύγουν από το πάρκο για να μην τον βλέπει και φοβάται το παιδί. Ή που θα μιλάνε με λύπηση για τα «κακόμοιρα τα παιδάκια» σε αυτά τα special Olympics και θα μουρμουράνε πόσο άτυχοι είναι οι γονείς τους που έχουν «σπαστικά μογγoλάκια» παιδιά και θα τα ρίχνουν στον γιατρό που δεν διέγνωσε νωρίς το πρόβλημα για να απαλλαγούν από αυτό. Υπάρχουν εκείνα τα γνώριμα πρόσωπα που δεν θα ασχοληθούν απλά να μας μιλήσουν και να μας εξηγήσουν γιατί και εκείνα δεν ασχολούνται με τους ανθρώπους με άλλο χρώμα δέρματος, και δεν τους νοιάζουν τα παιδιά με αναπηρία όσο δεν έχουν ένα στην οικογένεια, και απλά δεν τους αφορά το θέμα.

 

Και ο φόβος δεν θα φεύγει. Θα μένει εκεί κολλημένος. Θα πολλαπλασιάζεται. Θα είμαστε μαζεμένοι, μπερδεμένοι όταν μετά από κάποια χρόνια μπορεί να δούμε μόνοι μας ότι τα σκυλιά δαγκώνουν τους ανθρώπους πολύ σπάνια. Προβληματισμένοι για το πώς ζούνε αυτοί οι άλλοι άνθρωποι με άλλο χρώμα, χωρίς καμία πρόθεση να έρθουμε κοντά τους, και να τους συναναστραφούμε. Σϊγουρα πιο ανοιχτοί στην ξενοφοβία και ίσως και ένα βήμα παραπέρα, να φτάσουμε να μην ανεχόμαστε το διαφορετικό χρώμα στον ζωτικό μας χώρο, στην γειτονιά μας, κοντά στο σπίτι μας. Και ο φόβος θα πολλαπλασιάζεται. Και θα γιγαντώνεται σε οτιδήποτε διαφορετικό που θα μας ξεβολεύει από την καθημερινότητα μας. Σε οτιδήποτε που βγαίνει από τα συνηθισμένα όρια μας, το συνηθισμένο φαγητό μας, τα συνηθισμένα πρότυπα ομορφιάς, τα συνηθισμένα πρότυπα οικογενείας, τα συνηθισμένα ετερόφυλα ζευγάρια, την συνηθισμένη θρησκεία μας, τη δεδομένη υγεία μας. Η αναπηρία, η παχυσαρκία, η ομοφυλοφιλία, η διαφορετική θρησκεία, ακόμα και τα εξωτικά φαγητά θα γίνουν απαγορευμένες έννοιες στην συνηθισμένη ζωή μας και εμείς θα ξεχειλίζουμε από αρνητική κριτική για το κάθε τι διαφορετικό. Θα είμαστε αρνητικοί στο καινούργιο, στο διαφορετικό και θα ρίχνουμε στον Καιάδα την ίδια μας την ζωή, παγιδευμένοι στα όρια που θα έχουμε βάλει μόνοι μας όχι από επιλογή αλλά από φόβο.

 

Εμείς είμαστε τα παιδιά που κάποια στιγμή θα γίνουμε τα γνώριμα πρόσωπα που θα πάρουμε από το χέρι κάποια άλλα παιδιά, τα παιδιά μας, και θα πρέπει να τα διδάξουμε πώς να διαχειριστούν το διαφορετικό.

Η επιλογή είναι δική σας.

 

Ζωή Κουρουνάκου

Η Ζωή είναι μια εργαζόμενη μητέρα, που αγαπάει υπερβολικά τη δουλειά της και προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ εργασιακής και προσωπικής-οικογενειακής ζωής, όχι πάντα με επιτυχία. Με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, στη Δημοσιογραφία και στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού και με εργασιακή εμπειρία στη διαχείριση ερευνητικών έργων και στην ανάπτυξη διεθνών σχέσεων, είναι ένα άτομο με έντονες ανησυχίες που ό,τι βάλει στο νου της πρέπει να το φέρει εις πέρας no matter what! Το project «εγώ πότε θα γίνω μάνα» κράτησε 5 χρόνια και ήταν το μεγαλύτερο και δυσκολότερο επίτευγμα της ζωής της. Εάν δεν ήταν εργαζόμενη μητέρα θα ήθελε να ήταν σε ανθρωπιστική αποστολή στην Αφρική.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana