(5 ψήφοι)

Ένα παιδί των 70ς

Γράφει:
Ένα παιδί των 70ς

Γεννήθηκα στην Αμερική στις αρχές της δεκαετίας του '70. Μέχρι τα επτά μου, που οι γονείς μου αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα, πρόλαβα έζησα και απόλαυσα όσα έμελλε να ζήσουν τα ελληνόπουλα πολύ πολύ αργότερα. Η «πρόοδος» βλέπετε κάποτε αργούσε να φτάσει στη χώρα μας και να φέρει μαζί της τα στοιχεία ενός νέου τρόπου ζωής και διαπαιδαγώγησης των παιδιών, λόγω του τότε ανύπαρκτου βαθμού διείσδυσης της τεχνολογίας στην ελληνική κοινωνία (κυρίως της τηλεόρασης). Τα περισσότερα από αυτά που έζησα οι σημερινοί γονείς τα αποστρέφονται μετά βδελυγμίας ωσάν ο διάολος το λιβάνι για τα φυντάνια τους.

Οι γονείς μου, απλοί άνθρωποι του μεροκάματου, με στοιχειώδη μόρφωση, φυσικά δεν είχαν προβληματιστεί ποτέ αν η επίδραση αυτών των στοιχείων στην διάπλαση της προσωπικότητας μου ή στην υγεία μου θα ήταν αρνητική. Εξάλλου και στην αμερικανική κοινωνία τα "φρούτα" αυτού του νέου τρόπου ζωής μετρούσαν λίγα χρόνια ζωής και οι σχετικές μελέτες που θα έδειχναν πόσο ζημιογόνα ήταν θα γίνονταν πολύ αργότερα. Ίσα-ίσα όπως όλοι οι γονείς της εποχής έβλεπαν τα "φρούτα" αυτά όπως οι ιθαγενείς τα λαμπυρίζοντα καθρεπτάκια και ένιωθαν τυχεροί που μπορούσαν να κοιταχτούν σε αυτά... και εξηγούμαι...

Television! Όταν γεννήθηκα στο σπίτι μας υπήρχε ήδη τηλεόραση. Στις πρώτες αναμνήσεις που έχω από τη ζωή μου, εκεί γύρω στα τρία μου, θυμάμαι την συσκευή της τηλεόρασης να κατέχει δεσπόζουσα θέση στο σαλόνι. Ο μπαμπάς ήταν περήφανος για το ξύλινο έπιπλο (παύλα) συσκευή με τα ενσωματωμένα ηχεία και την τεράστια οθόνη. Τη θυμάμαι πάντα ανοιχτή να παίζει τηλεοπτικά show όπως «The Donny and Marie Osmond Show», του οποίου μουσικοχορευτικες σκηνές είδα πρόσφατα στο youtube και ηρθαν στο μυαλό μου εικόνες από μια άλλη ζωή κυριολεκτικά. Σε αυτή την πολύ μικρή ηλικία είχα ήδη γνωρίσει τους τρομερούς ήρωες των comics, τον superman, τον spiderman, τους thundercats και φυσικά την ανεπανάληπτη, ανίκητη, μακρυμαλλούσα και καρακουκλάρα wonderwoman, με την οποία εννοείται ότι είχα ταυτιστεί πλήρως. Σε σημείο που τύλιγα στους καρπούς μου και στο κούτελό μου αλουμινόχαρτο και σε κάθε «καβγά» στο σχολείο, η wonderwoman που ξεπηδούσε από μέσα μου νικούσε τους πάντες (βλ. τα «κακά» αγόρια). Δεν ήταν και λίγο πράγμα να νιώθεις ως superhero σε αυτήν την ηλικία! Αλλά και οι γονείς μου έβλεπαν πόσο «έξυπνο» είχε γίνει το βλαστάρι τους χάρη στην τηλεόραση και καμάρωναν, ακόμη και εάν αυτή η ταύτιση με τους ψευτοήρωες δεν ήταν παρά μόνο στείρος μιμητισμός και τίποτα άλλο. 

Fast food! Ήδη την δεκαετία του 70 τα φαστφουντάδικα είχαν καθιερωθεί στην Αμερική και το food είχε γίνει fast, ακολουθώντας προφανώς τους πυραύλους που έστελνε η NASA στο διάστημα. Ως παιδί ήμουν εξαιρετικά λιγόφαγο και η μαμά μου ως ελληνίδα μαμά ήταν σαφώς αγχώδης στο θέμα της διατροφής μου. Εκεί που είχαν αποτύχει οι δικές της τεχνικές του «μπουκώματος», είχε πετύχει ο κος McDonald αυτοπροσώπως με την φάτσα clown, το κατακόκκινο μαλλί και τις γκριμάτσες του. Θυμάμαι να κοιτάω με δέος τις τεράστιες διαφημιστικές πινακίδες με την εικόνα του, το ομοίωμά του που μας καλωσόριζε στην είσοδο του φαστφουντάδικου και τα παιχνίδια που είχαν μέσα τα παιδικά γεύματα και κυρίως το κόκκινο frisbee. Τα hamburger, τα chicken fries, οι french fries με μπόλικη ketchup και φυσικά τα hot dogs έγιναν τα αγαπημένα μου φαγητά, που έτρωγα με μεγάλη μου ευχαρίστηση και κυρίως προς μεγάλη ικανοποίηση της μητέρας μου. Επιτέλους υπήρχε φαγώσιμη ύλη που έτρωγα χωρίς να την πρήζω. Δυο φορές την εβδομάδα ευχαριστιόμασταν και οι δύο, μαμά και κόρη. Ακόμη ασπάζεται το δόγμα και για την λιγόφαγη εγγονή της «ας φάει ό,τι θέλει, αρκεί να φάει». Θου, Κύριε...

Shopping malls! Kάθε αμερικανική οικογένεια είχε καθιερώσει ως μέρα διασκέδασης την Παρασκευή. Μέρα για ψώνια στο supermarket και κυρίως για οικογενειακή βόλτα σε shopping mall, που έμελλε να εμφανιστεί ως φρούτο μετά από τρεις ολόκληρες δεκαετίες στην Ελλάδα. Ε, φυσικά δεν είχαμε ξεφύγει και εμείς από αυτή την συνήθεια. Ειδικά κατά τη διάρκεια του βαρύ χειμώνα και των μεγάλων χιονοπτώσεων τα shopping mall ήταν ό μοναδικός ίσως και οικονομικότερος τρόπος διασκέδασης. Περνούσαμε ατελείωτες ώρες στους αχανείς διαδρόμους των εμπορικών καταστημάτων και μετά τρώγαμε, που αλλού; στα αγαπημένα ΜcDonalds της κόρης. Έρχεται ακόμη στην μνήμη μου αυτή η πληθώρα προϊόντων σε υπερ-υπερθετικό βαθμό, τα ασφυκτικά γεμάτα ράφια, η ανείπωτη αφθονία στα πάντα, που στο παιδικό μυαλό μου με έκαναν να αισθάνομαι ως Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Και ως παιδάκι φυσικά που μαγευόταν και από το «ελάχιστο», πόσο μάλλον από το «πολύ» δεν άργησα μια μέρα να εξαφανιστώ κυριολεκτικά και να τα χρειαστούν οι δικοί μου. Άφησα το χέρι της μαμάς και πήγα να χαζέψω τα χρυσόψαρα στα τεράστια πολύχρωμα ενυδρεία. Κάθισα στα αναπαυτικά τεράστια άσπρα σκαμπό και κοιτούσα σαν ψάρι και εγώ τα ψαράκια που κολυμπούσαν στο μπλε κλουβί τους, ώσπου την νιρβάνα μου διέκοψε ο καλός κύριος της ασφάλειας του κτιρίου που με παρέδωσε σώα στους φρικαρισμένους γονείς μου. Δόξα τω Θεώ...

Toys! Toys! Toys! Αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω ειδική μνεία για τα παιχνίδια που είχα ως παιδί. Αν υπάρχει κάτι από το οποίο να είμαι χορτάτη (όχι από το φαγητό φυσικά) αυτό είναι τα παιχνίδια! Θυμάμαι ένα σαλόνι γεμάτο από παιχνίδια κάθε είδους, από κούκλες, από κουζινικά, από αυτοκινητάκια, από ρουχαλάκια, από επιτραπέζια, από μπάλες, από παζλ, από κουκλάκια κτλ. Η Παρασκευή εκτός από τη βόλτα στο mall περιλάμβανε όπως-και-δήποτε την αγορά παιχνιδιού. Δεν υπήρχε ούτε μια στο εκατομμύριο να φεύγαμε από τη Μέκκα των παιχνιδιών και να μην κρατούσα την υπερπολύτιμη συσκευασία με το παιχνίδι της εβδομάδας, ακόμη και του μισού δολαρίου. Τώρα που το σκέφτομαι ο μπαμπάς μου με κατηύθυνε με τρόπο προς τα φτηνά παιχνίδια, γιατί αλλιώς θα έπρεπε να καταθέτει το εβδομαδιάτικο του στο παιχνιδάδικο και αυτό δεν συνέφερε εδώ που τα λέμε. Και ενώ θεωρώ ότι είχα τα πάντα από παιχνίδια, εν τούτοις έχω αυτό το μικρό απωθημένο: δεν απέκτησα ποτέ μου την wonder woman! Ποια; εγώ, που ήμουν η πεντάχρονη έκδοση της... Και όμως ποτέ δεν μου την πήραν, ίσως γιατί ήταν ακριβή; ίσως γιατί ήταν προχώ με τα μπούτια και το στήθος άκρως προκλητικά; Ποιος ξέρει; Ναι, τους έχω ρωτήσει και δεν θυμούνται καν την wonder woman! Ανήκουστο!

Παραδέχομαι ότι έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Δεν γνωρίζω τι επιδράσεις κακές είχαν όλα αυτά που έζησα τότε σε τόσο τρυφερή ηλικία. Ίσως το ότι είμαι εξοικειωμένη με τις οθόνες, το ότι μου αρέσουν οι βόλτες στα εμπορικά κέντρα, το ότι οι γεύσεις των φαστφουντάδικων μού είναι πολύ γνώριμες, το ότι κάθε τι αμερικανοφερμένο με ελκύει, όλα αυτά να οφείλονται στην παιδική μου ηλικία. Γενικώς με θεωρώ «αμερικανάκι», πράγμα που για μένα είναι ένα αρνητικό στοιχείο από μόνο του και ευτυχώς που η μετέπειτα ζωή μου στην Ελλάδα εξισορρόπησε κάπως τα πράγματα και με έμαθε να είμαι πιο ολιγαρκής και εγκρατής με τα υλικά αγαθά.

Η επιστροφή της οικογένειας στα πάτρια εδάφη συνοδεύτηκε από μια ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα της Ελλάδας στις αρχές του '80. Αυτήν τη χώρα, την χωρίς τηλεόραση, χωρίς ταχυφαγεία, χωρίς εμπορικά κέντρα και με λίγα, πρωτόγονα παιχνίδια. Ναι, ήταν ένα πολιτισμικό σοκ για μια εφτάχρονη «αμερικανιδούλα», αλλά τελικά ίσως αποδείχτηκε σωτήριο για την ομαλή εξέλιξη μου ως ενήλικας. Ίσως... Όμως τις όμορφες αναμνήσεις που έχω από εκείνη την εποχή στην Αμερική δεν τις αλλάζω και ας έχουν τη μυρωδιά από hamburger ή την μορφή του ΜcDonald με την κόκκινη περούκα.

(...αλλά να πάρει, εκείνη την wonder woman πολύ την ήθελα!)

 

Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς μαζί μας εικόνες από την καθημερινότητά σας πατήστε ΕΔΩ

 

Λένα Φίλη

H Λένα Φίλη γεννήθηκε στη χώρα του αμερικανικού ονείρου και επέστρεψε με τους γονείς της στη χώρα του ελληνικού μύθου. Από μικρή απέκτησε μια σχέση αγάπης με τις θετικές επιστήμες αλλά ερωτεύτηκε τις θεωρητικές. Αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα τους, ώσπου ακολουθώντας τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας κόσμησε τον τοίχο του σπιτιού της με ένα δίπλωμα αξιοζήλευτο, που σαν καλός σύζυγος της απέφερε μεν τα ως προς το ζην, αλλά δεν της πρόσφερε τον έρωτα που ελάχιστοι τυχεροί βιώνουν μέσα από τη δουλειά τους. Στα δεύτερα άντα της αποφάσισε να αναζητήσει ξανά το χαμένο πάθος και ας μην συνοδεύεται από κορνιζαρισμένο πτυχίο στον τοίχο.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana