(15 ψήφοι)

Fight ή φάε τη! | Αρετή Μποταΐτη

Fight ή φάε τη! | Αρετή Μποταΐτη

Δεν είμαι άνθρωπος που φωνάζω ή βρίζω. Εννοώ ότι δεν χρησιμοποιώ εκφράσεις τύπου "%&@#» στο καθημερινό μου λεξιλόγιο.
ΟΚ... Εντάξει! Αν εκνευριστώ με κάτι σαφώς και θα την πω την κουβέντα, θα μου φύγει πάνω στα νεύρα, πώς να το κάνουμε!

Υπάρχουν όμως δύο χώροι στους οποίους του δίνω και καταλαβαίνει σε φωνή.

Ο ένας είναι στο γήπεδο! Και εννοείται βέβαια ότι στο γήπεδο πας να χαρείς, να φωνάξεις, να εκτονωθείς, να απολαύσεις παιχνίδι, να ζήσεις το ματς, να βρίσεις και να βριστείς, να γιουχάρεις και άλλα εις –εις!

Εκεί λοιπόν, ιδίως σε καμιά φάση που χάνεται ή κάποιο λάθος παίκτη ή άστοχο σουτ είναι απόλυτα λογικό (ε, δεν είναι;) να αρχίσω να φωνάζω και να...γκουχ γκουχ...δίνω χαρακτηρισμούς! Ελαφριά...με τρόπο ευγενικό βρε αδερφέ! Απλά στα πλαίσια της «γηπεδικής εκτόνωσης» (με στραβοκοίταξες ή μου φαίνεται;).

Οι φωνές συνοδεύονται πάντα και παντού με απαραίτητο χοροπηδητό, χτύπημα ποδιών όπου υπάρχει σκληρή επιφάνεια (καρέκλες, τοίχος, τσιμέντο) με αποτέλεσμα κάθε Κυριακή βράδυ τα πόδια μου επιστρέφοντας από το γήπεδο να είναι σημαδεμένα μπλε-μωβ.

Την παρουσία μου στα γήπεδα μάλλον θα την αναλύσω σε άλλο μελλοντικό post γιατί λόγω των τελευταίων θλιβερών γεγονότων στην ομάδα μου δεν «αγγίζω» το θέμα γιατί πονάει... (πάλι με στραβοκοίταξες;)


Ο άλλος χώρος που επίσης ... αλαλάζω είναι στο τιμόνι! Έχω κατέβει στην μέση της Λ. Κηφισίας και έχω πιαστεί σχεδόν στα χέρια με ταξιτζή, έχω φωνάξει στον κάθε μπούρδα οδηγό που έχει παραβιάσει κόκκινα ή στοπ, έχω τραβήξει χειρόφρενο και έχω κατέβει επιτόπου από το αυτοκίνητο ενώ ο συνοδηγός μου τραβάει τη μπλούζα, σε σημείο να ξεχειλώνει για να μη βγω, όπως επίσης έχω απαντήσει αναλόγως στις ατάκες τύπου «άντε κυρά μου σπίτι σου να πλύνεις κανένα πιάτο».

Μέχρι που βγήκα να τσακωθώ 9 μηνών έγκυος, με την κοιλιά εκεί, επειδή ενώ προσπαθούσα να παρκάρω σε πολύ μικρό χώρο, ο πίσω οδηγός με «στόλιζε» με κοσμητικά επίθετα γιατί απλά βιαζόταν . Βγήκα κι εγώ η ωραία σου στα μισά του παρκαρίσματος και μόλις με είδε ο οδηγός για μια στιγμή τα έχασε και ο κόσμος τριγύρω άρχισε να του φωνάζει και να βρίζει εκείνον...(κάποιος πάλι με κοιτάει στραβά;)


Από όταν λοιπόν έγινα μητέρα ήρθα και μαλάκωσα σαν βουτυράκι ξεχασμένο εκτός ψυγείου. Σε όλες συμβαίνει. (Εννοείται βέβαια όμως ότι αρπαζόμαστε αν τύχει και θίξει κάποιος το παιδί μας ή μας πει καμία κουβέντα για κάτι που δεν κάνουμε σωστά....)

Στο τιμόνι ενώ έχω μέσα την κόρη μου εννοείται ότι δεν φωνάζω π ο τ έ μα ποτέ. Όταν γίνονται τέτοιες σκηνές (σπανιότερα πλέον, ίσως επειδή δεν τους δίνω πια την πρέπουσα σημασία) απλά αρχίζω να τραγουδάω δυνατά ή φουσκώνω αέρα στα μάγουλά μου και τον φυσάω δυνατά σαν να φουσκώνω μπαλόνι το οποίο είναι επίσης εκτονωτικό. Επίσης χτυπάω μηρό ή τιμόνι, ενίοτε και το κεφάλι μου στο (ευτυχώς) μαξιλαράκι του καθίσματος. Τα τελευταία 2,5 χρόνια δεν έχω τσακωθεί ποτέ (έντονα) στο αυτοκίνητο κι αυτό γιατί απλά δίνω τόπο στην οργή μια και έχω μέσα και το παιδί.


Προχθές ήταν μια μέρα από εκείνες που από το πρωί όλα σε τσιγκλάνε να τσακωθείς. Όσο και να φουσκώσεις μάγουλα, μπαλόνια, λάστιχα, αερόστατα έρχεται μια φούντωση μια φλόγα που έχεις μέσα στην καρδιά. Αλλά και πάλι φωνάζεις δυνατά από μέσα σου και δεν δίνεις σημασία σε κάθε κινητό κίνδυνο στο δρόμο.

Έχω αφήσει την μικρή στο σταθμό και πηγαίνω σε μια συνάντηση. Οδηγώ και σταματώ περιμένοντας να αλλάξει το φανάρι και να συνεχίσω ευθεία.

Με την άκρη του ματιού μου πιάνω από δεξιά μου να ξεκινάει μηχανάκι προπολεμικό από αυτά που λες τώρα θα διαλυθεί (έλα βίδα και πάρε με). Παππούς ετών 70, με μούσι και μακρύ μαλλί τύπου όσα παίρνει ο άνεμος, οδηγεί με χέρια τρεμάμενα και λες όπου να'ναι πέφτειιιιιι, κάποιος να τον κρατήσει!!!
Ο μίστερ παππούς δεν με βλέπει; Είναι αφηρημένος; Ξεκινάει έτσι και όπου πάει;

Πάντως ενώ ξεκινάει και είναι δίπλα μου από δεξιά και δείχνει η τρεμάμενη πορεία του ότι θα συνεχίσει ευθεία με το πράσινο του φαναριού, με το που αυτό φωτίζει και βγαίνει ο Γρηγόρης και λέει «Εμπρός μαρς» ο μίστερ παππούς αποφασίζει να στρίψει αριστερά! Εγώ πηγαίνω ευθεία και ο παππούς έρχεται κατά πάνω μου, έρχεται, γέρνει, γέρνει και ο ίδιος, στρίβει, πάει να στρίψει και πριν προλάβει να στρίψει και να πέσει πάνω μου...πέφτει κάτω! Δεν τον έχω αγγίξει, δεν τον έχω πειράξει, πέφτει μόνος του επειδή απλά χάνει την ισορροπία του. Ολομόναχος πέφτει!!! Καλέ μπαμ!!!

Παθαίνω ένα σοκ! Βγαίνω έντρομη να δω τι έχει πάθει ο άνθρωπος! Από τη σαστιμάρα μου βγάζω και τα κλειδιά, βγαίνω τρέχοντας να δω τι έχει πάθει και αν είναι καλά. Τον βλέπω σηκώνεται, με κοιτάει για ένα δευτερόλεπτο ανέκφραστος, καβαλάει το τρεμάμενο παλαιολιθικό μηχανάκι και ετοιμάζεται να φύγει. Εγώ βλέποντας ότι είναι καλά αλλά είναι στον «κόσμο» του αρχίζω : Μα κύριε μου, γιατί δεν προσέχετε, θα σας χτυπήσει κανένα αυτοκίνητο, θα σκοτωθείτε!
Και γιατί οδηγείτε αυτό το μηχανάκι, και δεν προσέχετε, να του ξαναλέω. Εκείνος δεν γυρίζει καν να με κοιτάξει. Έχω αρχίσει και μιλάω πιο δυνατά και εκνευρίζομαι! Κύριε μου δεν με ακούτε τι σας λέω! Θα σκοτωθείτε, γιατί δεν προσέχετε; Τι το θέλετε το Πάρκινσον δίτροχο; Καλά δεν με ακούτε που σας μιλάω;

Ο κύριος παππούλης, έχει ανέβει και ήδη κάνει το πρώτο τρεμάμενο βρουμ, έχει ξεκινήσει και έχει απομακρυνθεί... Εγώ μένω στη μέση του δρόμου, με την πόρτα ανοιχτή, τα αυτοκίνητα από πίσω μου να κορνάρουν για να φύγουμε και κάθομαι και τον κοιτάω που φεύγει... Μα είναι δυνατόν;;;


Και τότε ακούω τον κύριο από το ηλεκτρολογείο ακριβώς μπροστά μου να μου λέει.
Μην συγχύζεσαι κορίτσι μου και μην φωνάζεις...
Δεν σε ακούει!
Ο κυρ-Λάμπρος είναι θεόκουφος!!!


Γυρίζω και κοιτάω το μηχανάκι που έχει απομακρυνθεί ενώ κινείται με ζιγκ ζαγκ πορεία και ο κύριος κατεβάζει και τα πόδια για να μην πέσει...
Επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο σκεφτόμουν ότι αυτή τη φορά...τσακώθηκα μόνη μου!!!
Ξεκινώντας ο τσιτωμένος οδηγός δύο αυτοκίνητα πίσω (που δεν έχει καταλάβει τι έχει γίνει) με καλημέρισε με τον χαιρετισμό της ανοιχτής και τεντωμένης παλάμης και εγώ πλέον πείστηκα ότι δεν θα βγάλω κριθαράκι στο μάτι για τον επόμενο μήνα.

 

Υ.Γ: Στο φανάρι του είπα δύο κουβέντες! Χα! Έτσι θα τον άφηνα;
Άλλωστε αυτός άκουγε περίφημα...

 

Αρετή Μποταΐτη

Πέρασε πολλά χρόνια ανάμεσα σε μικρόφωνα, τραγουδιστές, ηχογραφήσεις, cd και μουσικές σκηνές. Το πρόσωπο πίσω από τα φώτα. Κι όταν τα φώτα εκεί έσβησαν, φώτισαν σε ένα παιδικό χαμόγελο στην αγκαλιά της. Στο Bright Side of Mom θα τη βρείτε κάπου ανάμεσα σε λόγια και τραγούδια ως Lead Singer. Στο γήπεδο θα τη βρείτε ως φανατική οπαδό της ομάδας της. Δεν λέει ποτέ όχι στις καλές συναυλίες, στα ζυμαρικά και στην κόρη της.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana