18.10.2017
(1 Ψήφος)

Το ροζ συννεφάκι

Το ροζ συννεφάκι

 

Επιστρoφές!
Αποχαιρετίσαμε το καλοκαιράκι μας. Επιστρέψαμε!
Οι επιστροφές σε γεμίζουν με ανάμεικτα συναισθήματα, μπερδεμένα…

Είναι που από την μία επιστρέφεις « πλούσιος » με εμπλουτισμένο υλικό στην κάρτα του κινητού σου ή καλά αποθηκευμένο στο βάθος του κεφαλιού σου, γεμάτο εικόνες, θάλασσες, ανθρώπους, στιγμές…

Είναι η αλμύρα που θυμάσαι, ο αέρας που άλλαξε, το χρώμα στο δέρμα σου που επανήλθε. Και ύστερα αυτή η «γαλήνη» στα μάτια σου, που μαρτυρά τη «γοητεία» εκείνη που άφησε πάνω σου και αυτό το καλοκαίρι.

Και από την άλλη, οι επιστροφές αυτές σε «βουτού» ξανά απότομα στην πραγματικότητά σου, αυτή που άφησες πίσω σου για μία, δύο εβδομάδες, για όσο μπόρεσες ή επέλεξες να δραπετεύσεις.

Και να που πάλι γύρισες πίσω, εδώ.


Σαν να ξανά- γέμισαν με κίνηση οι δρόμοι…
Σαν να ξανά- τρέχουν οι «φιγούρες» πλάι σου…
Σαν να ξανά- ζωντάνεψε η πόλη ξαφνικά…
Σαν να «κυνηγά» κάποιος τη ζωή σου…

Επιστροφή στη δουλειά, τα σχολεία, τις υποχρεώσεις, τις προτεραιότητες. Επιστροφή στο ξυπνητήρι που ενεργοποιείς ξανά, το ρολόι που δεν αποχωρίζεσαι. Επιστροφή στο σπίτι σου, τους ανθρώπους σου, τους συναδέλφους. Επιστροφή στον αυστηρό γονεϊκό σου ρόλο, στα πλάνα του χειμώνα, την αγαπημένη σου «Παρασκευούλα» , τη λαχτάρα για το Σαββατοκύριακο που φτάνει. «Επιστροφή προσγείωσης» στα καινούρια που ξέρεις πως θα ‘ρθουν.

Καθετί «καινούριο» κρύβει κάτι όμορφο μέσα του. Το ίδιο και κάθε εποχή :

Το Φθινόπωρο, με τον «σχολικό» Σεπτέμβρη, τον συννεφιασμένο Οκτώβρη, τον «Sweet November» και ύστερα ο Χειμώνας με τον γιορτινό Δεκέμβρη, τον «σοβαρό Γενάρη», τον λίγο «κουτσό παρδαλό-Φλεβάρη» , την αγαπητή σε όλους σοκολάτα, τη συντροφιά ενός ζεστού ροφήματος για τις κρύες νύχτες.

Και μετά η «ξεμυαλίστρα Άνοιξη» που βάλθηκε να μας «μεθύσει» πάλι με πασχαλίτσες, πεταλούδες, αρώματα. Η Άνοιξη, με το «τσαχπίνικο» βραχιόλι του Μάρτη, το πρώτο ύπουλο «ψέμα» του Απρίλη, το γεμάτο χρώματα στεφάνι του Μάη. Εκείνη η Άνοιξη που τόσο μεθοδικά και έξυπνα, σε «σπρώχνει» να αγκαλιάσεις το καλοκαίρι σου.

Το Καλοκαίρι που φέρνει μαζί του τις θάλασσες, τα μπάνια, τους αέρηδες, το « παιδί » που κρύβουμε μέσα μας. Το Καλοκαίρι με τους μαυρισμένους φίλους του, τον Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο. Το Καλοκαίρι, το τόσο αγαπητό σε όλους, που με έναν απροσδιόριστο τρόπο, επαναφορτίζει τις «μπαταρίες» - εκείνες που οι προηγούμενοι μήνες σου «ρούφηξαν» με τα καμώματά τους.

Για μένα κάθε εποχή, κρύβει ένα «συννεφάκι». Αυτό το «συννεφάκι» στα μάτια του δικά μου έχει χρώμα ροζ, στα μάτια άλλων μπλε, για κάποιους δεν υπάρχει καν! Κι όμως, υπάρχει! Αρκεί να «ανέβεις» και να αφεθείς στη θέα από ψηλά. Αυτή και μόνο θα σε αποζημιώσει. Και τότε θα δεις, πώς σ’ αυτό το συννεφάκι, ζουν αρμονικά όλα τα παιδιά του «σοφού» γέροντα – χρόνου : το «μελαγχολικό Φθινόπωρο», ο «εργατικός Χειμώνας », η «ζωηρή Άνοιξη», το «γελαστό Καλοκαίρι».

Βλέπεις, συνηθίσαμε να ζούμε σε έναν κόσμο, που πηγαίνει το πρωί στη δουλειά του, ακούγοντας μόνος, ρομαντικά τραγούδια στο ραδιόφωνο, που γράφει στιχάκια, αλλά τα «φυλακίζει» στο συρτάρι του γραφείου του, που ενθουσιάζεται με την «κατάληψη» του καναπέ του μπροστά στην τηλεόραση, που «πλασάρει» selfies στο facebook από την τάχα καλή ζωή του, που ξενυχτά πλάι στην κοιμισμένη του σύζυγο, γιατί δεν τον αφήνουν τα «σημάδια» της μέρας, τα «πάθη» που αλητεύουν, οι «τρύπιες τσέπες», οι έγνοιες, οι φόβοι. Μάθαμε να συνυπάρχουμε σε έναν κόσμο, που έχει ξεχάσει να ζει! Σε έναν κόσμο με «ασπρόμαυρη» ζωή, δίχως τα απλά, τα «έγχρωμα», τα ουσιαστικά, όπως : ένας καφές στο χέρι, ένας περίπατος, ένα βιβλίο, ένα αστείο, ένας φίλος, μια αγκαλιά, ένα παιδί, ένα χαμόγελο.

Και μη νομίζεις πώς εγώ κατοικώ μόνιμα σ’ αυτό το συννεφάκι. Όχι, όχι! Eδώ «κάτω» ζω κι εγώ, μαζί με όλους εσάς. Μια σύγχρονη «φιγούρα» κι εγώ ανάμεσά σας. Απλά κάποιες φορές, συνήθως όταν «στριμώχνομαι», απομονώνομαι στο «συννεφάκι» μου και χαλαρώνω. Γιατί ξέρω, πως πίσω από κάθε επιστροφή μου στο διάβα του χρόνου, το «συννεφάκι» μου, αυτό το ροζ, είναι εκεί και περιμένει. Πιστό στο ραντεβού μας, για να με «απογειώσει» και να με «προσγειώσει» όταν χρειαστεί.

Όσο λοιπόν κι αν με παρακαλάτε να «κατέβω», εγώ έχω τους λόγους μου, αυτούς και άλλους τόσους όταν βρίσκομαι εκεί. Δες το σαν «δώρο» αγνώστου αποστολέα, που «ξετυλίγεται» μπροστά σου, δίχως «μπαλωμένα θέλω» και «ρηχές επιθυμίες». Και τότε, ίσως καταλάβεις.

Γιατί, ξέρεις; Θελημένα ή αθέλητα, υπάρχουν κάποιες «σταγονίτσες ποίησης» μέσα στο αγχώδικο εικοσιτετράωρό μας, που δικαιολογούν κάθε ρομαντισμό ή μυστήριο και που δικαιώνουν ό,τι τρυφερότερο με αμηχανία κρύβουμε. Γι’ αυτό.

Γιατί πίσω από κάθε επιστροφή μας, κάτι καινούριο ξεκινά. Μια νέα εποχή, μια νέα αρχή. Γι’ αυτό κι εγώ, σε κάθε νέα εποχή, σε κάθε νέα μου αρχή, δεν έχω χρόνο για τίποτε άλλο, πέρα από το να «ανεβαίνω» συχνά στο «συννεφάκι μου», αυτό το ροζ και να του σιγο - τραγουδώ…

«Κι είναι η μορφή σου καράβι που φεύγει
Κι είσαι αέρας σε ξένο νησί
Κι είναι η φωνή σου τραγούδι που μένει
Κι εγώ ξανά τραγουδώ…»

 

 

Βαρβάρα Ζώρζου

Ονομάζομαι Βαρβάρα, για πολλούς ακούω και στο όνομα Κορίνα και είμαι μητέρα ενός 7χρονου κοριτσιού. Καθώς με συναρπάζουν τα ταξίδια, σπούδασα Τουριστικά, ο ερχομός της κόρης μας όμως, στάθηκε αρκετός στην μέχρι τότε επαγγελματική και ταξιδιάρικη πορεία μου, με πλάνα, υποχρεώσεις και προτεραιότητες να αλλάζουν, απρόσμενα γρήγορα και ξαφνικά. Τελευταία δοκιμάζω τις αντοχές μου στον χώρο του εμπορίου και την επαφή μου με το κοινό. Φιλόδοξη, ονειροπόλα και με μια δόση τρέλας, πέρα από βιβλιόφιλη και το μεράκι για γράψιμο, αγαπώ το χειροποίητο και τις κατασκευές γενικότερα. Καθό,τι ανήσυχη αρκετά, με ηρεμεί η τέχνη της κουζίνας και πολύ περισσότερο, όταν μοιράζομαι με καλή παρέα τις cook-o-τεχνίες μου. Αποχωρίζομαι δύσκολα την κόρη μου, τις αναμνήσεις μιας μελωδίας, έναν γεμάτο «άρωμα» καφέ, το στυλό μου και τις κορδέλες μου. Υπερβολική με την τάξη και την οργάνωση παντός είδους, «δαμάζω» τον εαυτό μου και τους οικείους μου, πιστεύοντας πώς ό,τι κι αν μας συμβεί, «η ζωή για το ταξίδι συνεχίζεται...»

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Bright Song of the Day - CNCO, Little Mix - Reggaetón Lento (Remix)

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana