(0 ψήφοι)

Ακριβό μου διθέσιο

Γράφει:
Ακριβό μου διθέσιο

 

...καλό μου αμάξι...σιγοτραγουδώ, τις τελευταίες μέρες και μόνο τυχαία δεν τη λες, τη συγκεκριμένη μουσική επιλογή. Θα μπορούσα να το πω και «ρέκβιεμ για ένα φίλο πολύτιμο», αλλά ας κρατήσω μια ελαφρότητα, στην όλη «θλιμμένη» ατμόσφαιρα!

Είμαστε μαζί, σχεδόν 13 χρόνια κι εγώ που δεν πιστεύω σε κακά μάτια, σε μαύρες γάτες κι ότι άλλο δυσοίωνο «κυκλοφορεί» σε δεισιδαιμονία, σκέφτηκα και δεν το κρύβω, πως αυτό το 13, καλό δεν το λες!!

Είναι κάποιες μέρες λοιπόν, που το άκουγα το αμαξάκι μου κι είχε έναν «ξερόβηχα», σαν να κάπνιζε πολύ η εξάτμιση του, σαν να άναβαν πιο πολλά φωτάκια, από ότι συνήθως, σαν να ήταν καλύτερα να πηγαίνω με το λεωφορείο. Ευτυχώς που το ετήσιο service πλησίαζε κι έτσι ο Μαστρο-Βαγγέλης, σύντομα θα μας έδινε τη λύση. Σαν να έπεσε σε περισυλλογή ο μάστορας κι αυτό, επίσης, καλό οιωνό δεν το λες. Μετά από κανένα τετράωρο στο «σαλόνι περιποίησης κι ομορφιάς» του συνεργείου, θεώρησα πως θα έπαιρνα πίσω ένα αυτοκινητάκι, του κουτιού, σαν να είχε πιει ένα κουβά υαλουρονικό, ένα πράγμα. Χμμμ... εμ δεν ήταν έτσι ακριβώς τα πράγματα. Λίγο τα χρονάκια του, λίγο (ή μάλλον πολύ!!), το ότι έχει διανύσει μια απόσταση, όση η Γη από τη Σελήνη, για να μην τα «πολύ-πληκτρολογώ», άντεχε ακόμα, μα καλό θα ήταν να υπάρχει και Plan B, δηλαδή η αναζήτηση νέου αυτοκινήτου.

Και στο άκουσμα, αυτής της «διάγνωσης», δεν ένιωσα καθόλου καλά. Κι όχι επειδή είχε επέλθει η φθορά ενός αυτοκινήτου, μα η φθορά ενός συντρόφου ανεκτίμητου. Ενός συνοδοιπόρου, με όλη τη σημασία της λέξης. Δεν θα ξεχάσω τη μέρα που το αγόρασα, του κουτιού πραγματικά. Ολοκαίνουριο αμαξάκι εκείνο, ολοκαίνουρια οδηγός κι εγώ. Αυτό που λέμε ότι έμαθα στου κασίδα το κεφάλι, ακριβώς έτσι. Δύσκολη σχέση στην αρχή, μέχρι να μάθουμε τα χούγια μας. Έβαζα μπροστά εγώ, αντίθετη άποψη είχε εκείνο κι έσβηνε. Πεισματάρηδες κι οι δυο, κεφάλια αγύριστα.

Μα ο καιρός πέρασε κι ο δεσμός έγινε άρρηκτος. Παντού μαζί κι όταν λέμε παντού, πιο παντού δεν γίνεται. Εντός, εκτός και επί τα αυτά και γεμίζαμε εικόνες κι όλα κυλούσαν, τόσο όμορφα, όσο οι τροχοί του σε δρόμο, χωρίς στροφές. Και που δεν πήγαμε. Με φίλους, με γονείς, με έρωτες, σε ταξίδια οργανωμένα και κυρίως ανοργάνωτα. Ένα τηλέφωνο ήταν αρκετό, για να κανονίσουμε, να βρεθούμε στην άλλη άκρη της Κρήτης.

Κι ύστερα, ήρθε ο πρώτος συνοδηγός, ο αδεσποτάκος μου, ο οποίος έτσι απλά κι ολοκληρωτικά, με υιοθέτησε. Έγινε κι εκείνος «γυριστρούλης» μαζί μου. Κι ύστερα ήρθε ο «έρως» κι ανέβηκε το αμαξάκι μου, σε ένα συννεφάκι πολύχρωμο. Και μετά, τοποθετήθηκε το πρώτο παιδικό καθισματάκι...κι είχαν πια τα ταξίδια αυτά, μια άλλη γλύκα, μια άλλη μαγεία και μια ευθύνη και μια προστατευτικότητα... και μετά, να και το δεύτερο καθισματάκι, για ακόμα ένα πλάσμα αγγελικό.

Σύντροφος στα όμορφα, μα και στα δύσκολα. Λειτούργησε σαν αγκαλιά, όταν τα νέα ήταν άσχημα, σαν το πιο άνετο κρεβάτι, για λίγη ξεκούραση έξω από κάποιο νοσοκομείο, σαν μέσο «εξαφάνισης», μετά από κάποιο καβγαδάκι... πάντα εκεί, πάντα ακούραστο.

Ακόμα και μέχρι τώρα, λέω πως πιο αποτελεσματική ψυχοθεραπεία, από το αμαξάκι μου, αποκλείεται να υπάρχει. Ειλικρινά σας το λέω. Φεύγω από τη δουλειά, μετά από μια πιεστική μέρα, μπαίνω μέσα... «τι μουσική ακούμε σήμερα, κοπελιά;», μοιάζει να με ρωτάει. Δεν ξέρω αν στο είπα. Άλλοι τραγουδούν στο μπάνιο, εγώ προκαλώ ηχορρύπανση, εντός του αυτοκινήτου. Βέβαια, σαν θέαμα είναι μάλλον αστείο, αφού συχνά βλέπω άλλους οδηγούς να με κοιτούν (με οίκτο, με τρόμο, δεν έχω καταλήξει!) και να τους μοιάζει αλλόκοτη αυτή η παντομίμα. Επιπλέον, λειτουργεί και σαν «νανούρισμα». Ετοιμάζομαι για μεγάλη διαδρομή με τα παιδιά, έχουν κοιμηθεί αμφότερα, μέσα σε μισή ώρα κι έτσι απολαμβάνω καφεδάκι, μουσικούλα και καταιγισμό σκέψεων. Και ησυχία!

Ναι, εντάξει, το καταλαβαίνω. Θα μου πεις, μα είναι δυνατόν, να νιώθεις δεμένη με ένα αντικείμενο, με κάτι άψυχο; Κοίτα, αν μιλούσαμε για οτιδήποτε άλλο, θα συμφωνούσα μαζί σου. Υπάρχει τόση ζωή γύρω μας, που η σκέψη και μόνο να δεθείς συναισθηματικά, με κάτι που δεν έχει ζωή, φαντάζει ανόητη, τουλάχιστον. Μαζί σου, μόνο που σε αυτήν την περίπτωση, σε αυτό το «άψυχο» έχουν περάσει αμέτρητες ώρες ζωής, τα πιο σημαντικά πρόσωπα της ψυχής μου και κυρίως ο εαυτός μου. Μέσα στις τέσσερις πόρτες του «ακριβού μου διθέσιου» έχουν ακουστεί οι πιο όμορφες αλήθειες, έχουν δημιουργηθεί οι πιο όμορφες σκέψεις, έχει βρει παρηγοριά ο πιο μεγάλος πόνος.

Καμιά φορά, περνώντας από μια μάντρα εγκαταλελειμμένων αυτοκινήτων, νιώθω πως κουβαλούν μια θλίψη. Δεν είναι πως περιμένουν κάποιον να τα αγοράσει, δεύτερο, τρίτο χέρι. Δεν περιμένουν πια κανέναν, είναι απλά παλιοσίδερα, έχοντας κάνει τον μηχανικό κύκλο τους. Κι όμως, αν είχαν στόμα να μιλήσουν...

Γι' αυτό σου λέω και σιγοτραγουδώ... «Ακριβό μου διθέσιο, καλό μου αμάξι...» 

 

 


 ► Share Your Story & Join Our Team!

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας, επικοινωνήστε μαζί μας

 Terms & Conditions


 

Choco Bloom

Εσκέφτηκα... εσκέφτηκα... τι τάχα να σας γράψω, μήπως και τελικά, σας εντυπωσιάσω... χμμμμμμ...μπα...πέρα από το αρχικό «στιχάκι», δεν βρήκα κάτι...οπότε λέω απλά να δηλώσω, αυτό το οποίο είμαι, δηλαδή άνθρωπος καθημερινός, με τα πάνω και τα κάτω του, με τις μέρες τις χρωματιστές και με τις μέρες τις πιο γκρίζες, μα με ένα πείσμα να βρίσκω κάτι όμορφο, κάτι ζωντανό, κάτι ελπιδοφόρο, ακόμα και στα πιο στενάχωρα, στα πιο ζόρικα, κάτι το οποίο διδάχτηκα από τους καλύτερους δασκάλους. Δυο μουτράκια γελαστά, στα οποία νιώθω να έχει αποτυπωθεί η αθωότητα του κόσμου όλου και με παρέσυραν στη δίνη τους κι όλα τα είδα αλλιώς κι αλλιώτικα...
Αν έπρεπε να φτιάξω μια λίστα με τις «αδυναμίες» μου, ε τότε (χωρίς να διεκδικώ καμία, μα καμία πρωτοτυπία), στις πρώτες θέσεις θα φιγουράριζε σίγουρα μια σοκολάτα, τεραστίων διαστάσεων και η θάλασσα.
P.S. 1. Μια φίλη λατρεμένη, μου είπε ότι θα μπορούσα να συστηθώ και ως «Σαλάτα Ρόκα», αφού η «σαλάτα», κρύβει μια incognito «σοκολάτα» (σοκολάτα παντού, ακόμα και στη σαλάτα) και η «ρόκα» είναι πάντα ροκ και αφήνει μια «πιπεράτη» κι έντονη επίγευση. Έτσι με ζει, έτσι με περιγράφει κι έτσι, υποστηρίζει με ενθουσιασμό, είναι η «γεύση», η οποία αφήνω στους ανθρώπους της ζωής μου. Οι άνθρωποί μου, το πιο αποτελεσματικό «marketing» του εαυτού

...

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Bright Song of the Day - CNCO, Little Mix - Reggaetón Lento (Remix)

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana