28.06.2016
(10 ψήφοι)

Ένα πικνίκ αλλιώτικο από τα άλλα

Ένα πικνίκ αλλιώτικο από τα άλλα

Τα γαλακτοκέικ της Δέλτα είναι ο από μηχανής θεός
σε μια μέρα όπου τίποτα δεν πάει σύμφωνα με τα σχέδια.

Μια μέρα, ξαφνικά, είχα μια φανταστική ιδέα. Το παθαίνω συχνά, αλλά τις περισσότερες φορές οι φανταστικές μου ιδέες παραμένουν αυτό, φανταστικές. Τώρα, όμως, ήμουν αποφασισμένη: Θα μαζευόμασταν η παρέα και θα κάναμε ένα πικνίκ στο πάρκο, για να φάμε, να πιούμε και να ξαμολήσουμε τα παιδιά μας να χαρούν τη φύση. Δεν θα ήταν, φυσικά, ένα απλό πικνίκ, γιατί τι το φανταστικό υπάρχει σε αυτό; Θα ήταν ένα πικνίκ-σταθμός στην ιστορία των πικνίκ, ένα πικνίκ που θα άφηνε εποχή.

Η αλήθεια είναι πως η φανταστική ιδέα μου δεν προέκυψε και τόσο ξαφνικά. Η αλήθεια είναι πως φταίει το Instagram. Αυτό και όλες αυτές οι καταπληκτικές φωτογραφίες που βλέπω. Ξέρετε ποιες λέω. Αυτές τις ολοφώτεινες φωτογραφίες από υπέροχα ανοιξιάτικα τοπία σπαρμένα με τρισχαριτωμένα παιδάκια ντυμένα καλύτερα από μένα, που απολαμβάνουν τα τέλεια σνακ τους χωρίς να πασαλείβονται, να τα τσιμπάνε ζουζούνια, να ουρλιάζουν γιατί το άλλο παιδάκι έχει πιο πολύ βιολογική πορτοκαλάδα στο γυάλινο μπουκαλάκι με το ριγέ καλαμάκι του, να αρνούνται να φάνε μπιφτέκια από κινόα και να ζητάνε κοτομπουκιές με κέτσαπ.

 

Θα κάναμε λοιπόν ένα πικνίκ με κόκκινα καρό τραπεζομάντιλα, πουά χάρτινα πιατάκια και ποτηράκια, ένα πικνίκ με το σωστό το λουκ, αντάξιο του Instagram και των ονείρων μου.

Αφού λοιπόν τα οργανώσαμε όλα με τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή στη λεπτομέρεια, έφτασε επιτέλους η μέρα. Έντυσα το μοντέλο μου (συγνώμη, το σπλάχνο μου) με το καλύτερο φορεματάκι του, αλλά του το έβγαλα όταν ο άντρας μου μου σφύριξε μέσα απ' τα δόντια του ότι δεν πάμε σε γάμο. Συμβιβάστηκα με ένα πιο απλό φόρεμα, που όμως δήλωνε πόσο κουλ, προχωρημένη οικογένεια είμαστε.

Άνοιξα το ψυγείο για να πάρω τα σάντουιτς με πολύσπορο ψωμί, κατσικίσιο τυρί και ρόκα και τη σαλάτα που είχα ετοιμάσει και να τα βάλω στις πανέμορφες ισοθερμικές τσαντούλες που είχα αγοράσει για την περίσταση. Την ώρα που έκλεινα την πόρτα του ψυγείου, ένιωσα τα γαλακτοκέικ της Δέλτα να μου γνέφουν από τη θέση τους στο τρίτο ράφι και αμφιταλαντεύτηκα. Το γλυκό είχε αναλάβει η Ε., αγαπημένη φίλη που είναι παθιασμένη με τη ζαχαροπλαστική αλλά –πώς να το θέσω– οι ζαχαροπλαστικές της ικανότητες δεν έχουν φτάσει ακόμα στο επίπεδο των σούπερ ιδεών που της έρχονται. Μέσα μου με έτρωγε η αμφιβολία, μιας και την προηγούμενη φορά που η Ε. έφτιαξε γλυκό καταλήξαμε να τρώμε ένα βάζο μελιτζανάκι που καθόταν στο ντουλάπι μας ένα χρόνο.

Τελευταία στιγμή πριν φύγουμε, σε μια στιγμή τρέλας (ή έμπνευσης), άνοιξα την ισοθερμική τσάντα και πέταξα μέσα και τις τρεις γεύσεις γαλακτοκέικ, με φρέσκο γάλα και μέλι, με γάλα και πραγματική σοκολάτα γάλακτος και, το προσωπικό αγαπημένο μου, με γάλα, σοκολάτα και μαρμελάδα φράουλα.

Φτάνοντας, ψάξαμε το τέλειο μέρος για να απλώσουμε τα καρό τραπεζομάντηλά μας, αλλά δυστυχώς την ίδια ιδέα με μας είχαν και όλοι όσοι ζούσαν στις τρεις γειτονιές που συνορεύουν με το πάρκο. Το τοπίο έμοιαζε με το μετρό του Συντάγματος Τρίτη μεσημέρι. Τέλος πάντων, καταφέραμε να βρούμε ένα τετραγωνικό μέτρο που είχε στην άκρη του ελάχιστη σκιά.


Τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά απ' την αρχή, μιας και τα δύο από τα πέντε υπέροχα παιδάκια που είχαμε μαζί μας τσακώθηκαν για το ποιος θα ανέβει πρώτος στο πατίνι και τα ουρλιαχτά τους έκαναν όλα τα βλέμματα να στραφούν επάνω μας για όλους τους λάθος λόγους.

Αφού καταλάγιασαν οι κραυγές, αρχίσαμε να ανοίγουμε τα φαγητά. Ο άντρας της Κ. πάλευε με ένα τάπερ απ' αυτά τα ζόρικα, που τα ανοίγεις από τη μια μεριά και κλείνουν από την άλλη, που αντιστέκονται στις προσπάθειές σου ώσπου κάποια στιγμή ανοίγουν απότομα και το περιεχόμενό τους εκτινάσσεται προς όλες τις κατευθύνσεις. Έτσι κι έγινε. Τα κεφτεδάκια με κόκκινη σάλτσα που με τόση μαμαδίσια αγάπη είχε ετοιμάσει η Κ. προσγειώθηκαν στο τραπεζομάντηλο, στα πανέμορφα καλαθάκια που είχα παραγγείλει απ' το ίντερνετ, στα μαλλιά του 3χρονου γιου της και, φυσικά, στην αγκαλιά μου. Το γαλάζιο φόρεμα που είχα φορέσει για τη φωτογράφιση για το πικνίκ είχε τώρα ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο στο στήθος που έσταζε και μύριζε βασιλικό.

Πήρα μια βαθιά ανάσα. Το ονειρεμένο μου πικνίκ εξελισσόταν σε εφιάλτη. Μη με παρεξηγήσετε. Τα παιδιά περνούσαν υπέροχα. Αφού κοίταξαν με φάτσες γεμάτες αηδία τα υγιεινά και πρωτότυπα σνακ που είχαμε ετοιμάσει και δήλωσαν όλα μαζί απλώς «μπλιαχ», έτρεχαν χαρούμενα γύρω γύρω, έκαναν ποδήλατο και πατίνι, στρίγγλιζαν όσο πιο δυνατά μπορούσαν και έτρωγαν με πάθος τα καθόλου φωτογενή τοστ που είχε φτιάξει ο μπαμπάς του Ν. Και του Β., όχι μόνο επειδή δεν δίνει δεκάρα για το στυλ και το Instagram, αλλά και επειδή είναι το μοναδικό πράγμα που τρώνε τα παιδιά του. Οι υπόλοιποι γονείς συζητούσαν και γελούσαν και μόνο εγώ σκεφτόμουν ότι δεν θα κατάφερνα να βγάλω ούτε μία φωτογραφία άξια ποσταρίσματος.

Την ενδοσκόπησή μου διέκοψε το παιδάκι μου, που ήρθε και με αγκάλιασε με φόρα, αναποδογυρίζοντας ένα ποτήρι χυμό μάνγκο μέσα στη σαλάτα και απορροφώντας με το φόρεμά του τα τελευταία υπολλείματα κόκκινης σάλτσας από το δικό μου φόρεμα. «Μαμά, γλυκό!» αναφώνησε.

Γύρισα και κοίταξα την Ε. Έλαμπε από ενθουσιασμό. «Εδώ το έχω το γλυκό, ελάτε!» είπε και άνοιξε την ισοθερμική της τσάντα. Από μέσα έβγαλε κάτι που έμοιαζε ύποπτα με σούπα. «Έφτιαξα ζελέ με βατόμουρα, όχι από κουτί, το έφτιαξα όλο μόνη μου!». Οι υπόλοιποι στην παρέα ανταλλάξαμε ένα βλέμα τρόμου. Το τάπερ άνοιξε και η Ε. κοίταξε τη μοβ σούπα που περιείχε παραξενεμένη. «Μα, αυτό δεν έπηξε καθόλου» είπε. Η κόρη μου άρχισε να κλαίει. «Θέλω γλυκόοοοοοοοο» αντήχησε η φωνή της και τα υπόλοιπα παιδιά πήραν το σήμα και άρχισαν να φωνάζουν όλα μαζί «Γλυ-κό, γλυ-κό!».

«Ελάτε τώρα, μην κάνετε έτσι» είπε η Ε., «μπορούμε να το πιούμε με το καλαμάκι!». Η πρώτη που την κοίταξε σαν να ήταν τρελή ήταν η κόρη της. Η χορωδία συνέχισε να ψέλνει «Γλυ-κό, γλυ-κό!» με αυξανόμενη ένταση. Το ζευγάρι που καθόταν στο διπλανό μας τραπεζομάντιλο σηκώθηκε και άρχισε να μαζεύει τα πράγματά του.

A

Και τότε, πάνω στην κορύφωση του ψαλμού, θυμήθηκα τα γαλακτοκέικ. Τα έβγαλα από την τσάντα χωρίς να πω τίποτα και τα κράτησα στο ύψος των ματιών της χορωδίας. Οι φωνές κόπηκαν απότομα και το σμήνος των παιδιών όρμηξε επάνω μου. Βούτηξαν τα γαλακτοκέικ σαν μικρά χαριτωμένα όρνια και τα καταβρόχθησαν πριν προλάβεις να πεις «Instagram».

Δέχτηκα τα συγχαρητήρια των άλλων γονιών και αισθάνθηκα πολύ περήφανη, γιατί μπορεί να παιδιά να την έβγαλαν με τοστάκια αλλά τουλάχιστον έφαγαν και ένα υγιεινό σνακ με φρέσκο γάλα και αγνά υλικά, χωρίς χρωστικές ουσίες, συντηρητικά ή υδρογονωμένα λιπαρά.

Μπορεί το πικνίκ μας να μην ήταν άξιο για φωτογράφιση, στο τέλος όμως όλοι πέρασαν καλά, κι ας μην έφαγαν σε χάρτινα πουά πιατάκια, τα οποία διαπίστωσα ότι ο άντρας μου είχε ξεχάσει να φέρει, παρόλο που ήταν το ένα (1) πράγμα που του ζήτησα να μην ξεχάσει. Τα παιδιά εξαντλήθηκαν απ' το παιχνίδι, εμείς από το γέλιο και τα αγαπημένα γαλακτοκέικ της Δέλτα έσωσαν τη μέρα και μας γέμισαν νοστιμιά. Οι φαντασιώσεις μου για πανέμορφες φωτογραφίες θάφτηκαν κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου και ελπίζω να παραμείνουν εκεί για πολύ καιρό γιατί, όπως αποδείχτηκε, η ζωή έχει περισσότερη πλάκα από το Instagram!

Το μόνο κακό είναι ότι η Ε. δήλωσε ότι την επόμενη φορά θα μας φτιάξει ένα γλυκό με smart γαλακτοκέικ της Δέλτα γιατί της έδωσαν έμπνευση, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.

 B

 

 


Διαβάστε κι άλλα άρθρα από την ομάδα του Bright Side of Mom στο ΔΕΛΤΑ Moms


 

 

*BrightPost: Αναρτήσεις σαν αυτή, όπου προτείνουμε προϊόντα που αγαπάμε και χρησιμοποιούμε καθημερινά και ιδέες που μας ενθουσιάζουν, γίνονται σε συνεργασία με εταιρίες που εκτιμάμε και πιστεύουμε. Είναι μια μικρή βοήθεια στην προσπάθεια που κάνουμε για να διατηρήσουμε αυτή τη γωνιά στο διαδίκτυο όπου ακούγεται η φωνή μας.

Μυρτώ Αθανασοπούλου

Η Μυρτώ Αθανασοπούλου δεν ξέρει να απαντήσει στην ερώτηση "τι δουλειά κάνεις;". Σπούδασε Θεατρολογία και Μετάφραση και για χρόνια δουλεύει ως επιμελήτρια κειμένων. Της αρέσουν τα βιβλία, τα γλυκά, το κέντρο της πόλης, τα δέντρα και η θάλασσα. Έχει μια μικρή κόρη και θέλει να την κάνει συνέχεια να γελάει.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana