25.01.2017
(1 Ψήφος)

Οι άνθρωποι

Οι άνθρωποι

 

Τον τελευταίο καιρό νιώθω ότι αποκτώ "δυσανεξία" στους ανθρώπους. Όλο και πιο δύσκολα χωνεύω συμπεριφορές που δεν με καλύπτουν. Δεν μπορώ να ανεχτώ πολλά, επιλέγω σχεδόν χωρίς να χαρίζω σε κανένα.
Καιρό προσπαθώ να καταλάβω τι με κάνει να σκέφτομαι έτσι. Γιατί έγινα έτσι μιας και κάποτε δεν με ενδιέφερε. Άλλαξα σαν άνθρωπος ή απλά βαρέθηκα να δίνω σημασία σε συμπεριφορές που δεν αξίζουν, σε συμπεριφορές που πια μου χαλάνε την γεύση μου.

Δεν μοιράζω χαμόγελα αν δεν μου χαμογελούν.
Δεν μπλέκω σε καταστάσεις που μυρίζουν ψέμα και διπροσωπία, αποφεύγοντας όποιον χαλάει την ζαχαρένια μου.

Βαρέθηκα την κριτική από άτομα ιδίως που δεν θεωρώ αξιόλογα. Που χρησιμοποιούν επιλεκτική γνώση ή ακαδημαϊκή μόρφωση για να πείσουν, να με κρίνουν ή να με πάνε στα νερά τους. Μα δεν ζήτησα να με κρίνεις, φίλε.

Δεν δίνω καλοσύνη χωρίς να πάρω. Πέφτει στο κενό και δεν υπάρχει λόγος.

Βαρέθηκα να αλλοιώνω το εγώ μου και τον χαρακτήρα μου για άλλους.

Δεν θέλω να αρέσω σε όποιον δεν μου αρέσει. Ούτε θα προσπαθήσω να σε κάνω να με αγαπήσεις αφού εγώ δεν σ αγαπώ.

Δεν μένω σε σχέσεις που με πληγώνουν.

Με εκνευρίζει απίστευτα η υπερβολή, και η επίδειξη. Η υποκρισία και το ψέμα που προκαλούν ένα αίσθημα που δεν αντέχω.

Δυστυχώς όμως υπάρχουν οι περιπτώσεις όπως η δουλειά και η συναναστροφή με ανθρώπους. Όπου απλά φορώ μια μάσκα και μένω όσο μπορώ σιωπηλή, χαμογελαστή με χαμόγελο που με ενοχλεί μιας και νιώθω πίεση για να το βγάλω. Δεν τα καταφέρνω πάντα να φερθω διπλωματικά. Όμως είναι η μάσκα της άμυνας. Οπότε η μάσκα απαραίτητη κάποιες φορές.


Περίεργες οι ανθρώπινες σχέσεις, περίεργοι και εμείς.
Δεν ξέρω αν ακούγομαι υπερβολική όμως το γεγονός ότι έχω πληγωθεί, έχω νιώσει άβολα έχω νιώσει εκνευρισμό με βάζουν πια σε μια φάση να επιλέξω τι θέλω, και που θέλω να δώσω κάτι από μένα.

Δεν θέλω άλλο να χαραμίσω τον χρόνο μου σε συμπεριφορές που δεν με καλύπτουν.
Γύρω μου άνθρωποι πολλοί, έμαθα να φεύγω όταν δε μου κάνουν. Να μένω όταν με αγγίζουν.

Ευτυχώς ακόμα υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που μπορούν να ανοίξουν τα παραθυράκια της ψυχής μου. Να μου δώσουν τροφή για σκέψη, να πουν μια καλή κουβέντα. Άνθρωποι που απλά έχουν γύρω τους μια θετική αύρα. Άνθρωποι που περνάνε και κάτι αφήνουν, κάτι όμορφο. Και ας πέρασαν απλά για μα σου φτιάξουν την μέρα.
Και όσοι με χαρακτηρίζουν ως ξινή, περίεργη και διάφορες ταμπέλες που δεν αντιπροσωπεύουν εμένα. Απλά χαμογελώ μόνη μου ξέροντας πως η μάσκα της άμυνάς μου έκανε καλά τη δουλειά της.


Φίλε, δεν περπατησες μαζί μου στην πορεία της ζωής μου για να με κρίνεις. Δεν με ξέρεις, δεν με ζεις, δεν με νιώθεις, δεν μπορεί να με κρίνεις, δεν θέλω.

 

 


► Share Your Story & Join Our Team!

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας, επικοινωνήστε μαζί μας

 Terms & Conditions


 

Ρεγγίνα Μπολιάντς

Ισχυρογνώμων και πολυλογού. Ευαίσθητη και αυστηρή. Δυναμική και σταθερή. Μα κυρίως "των άκρων". Παντρεύτηκε μικρή τον μεγάλο της έρωτα. Αργότερα βρήκε ακόμα μεγαλύτερο, τους δύο της γιους. Η μητρότητα την άλλαξε εντελώς, μεταμορφώνοντάς της σε mamareggina. Λατρεύει τον χειμώνα και τα μαγικά βραδιά του καλοκαιριού. Δεν αντέχει χωρίς επικοινωνία, φίλους και γέλιο. Ζει στον κόσμο της και γουστάρει εκεί. Ονειρεύεται σαν παιδί και όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει περήφανη για όσα έκανε.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Maluma - Sin Contrato | Bright Song Of The Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana