11.03.2016
(1 Ψήφος)

Οι Απόκριες και η Μπιμπιμπό | της Κωνσταντίνας Μπότση

Οι Απόκριες και η Μπιμπιμπό | της Κωνσταντίνας Μπότση

Ήμουν δεν ήμουν επτά χρονών, Απόκριες. Μας έντυσε η μάνα μου καουμπόι, σούπερμαν και βασίλισσα της μέρας (τα άλλα δύο αγόρια, Μεγαλειοτάτη προφανώς η υποφαινόμενη) και μας πήγε σε ένα χορό αποκριάτικο, σε μια ντίσκο-άβατο για την ηλικία μου υπό φυσιολογικές συνθήκες.

Μόλις το βλέμμα μου αντίκρισε τα φωτορυθμικά και τα μιλιούνια ιπποτών, σταυροφόρων και μπάτμαν που με περιτριγύριζαν, πιθανόν εξαιτίας, αφενός μεν ενός υψηλού αισθήματος ευθύνης απέναντι στους υπηκόους μου, αφετέρου δε της εσωτερικής φωνής που στρίγκλιζε στα τρίσβαθα του μυαλού μου «ΧΟΡΕΥΕ», αυθόρμητα τα' δωσα όλα.

Χωρίς να έχω πιει ούτε καν ένα κοκτέιλ ή τζιμ μπιμ, παρά μόνο κάτι ζεστές φάντα με ανθρακικό, ξύπνησε μέσα μου η Μαντόνα και έβαλα στην πίστα όχι φωτιά, πυρκαγιά.

Και όσο έβλεπα το κόκκινο μακρύ σατέν φόρεμά μου να στροβιλίζεται και τα άσπρα φτερά του κόκκινου γυαλιστερού γιλέκου μου (με στένευε στην κοιλιά, έριχνα μπόι) να ανεμίζουν, τόσο εκστασιαζόμουν και βυθιζόμουν στον τέλειο παγανιστικό χορό μου. Τόσο, ώστε ούτε καν ο κορδωμένος κυριούλης, με το κόκκινο παπιγιόν και τα χρωματιστά γυαλιά που διαλαλούσε την έναρξη του διαγωνισμού χορού εν μέσω μικροσκοπικών καλικάντζαρων που μέχρι στιγμής είχαν διαφύγει του εξορκισμού, κατάφερε να κερδίσει την προσοχή μου.

Κάποια στιγμή που -το θυμάμαι σαν χτες- πήγα σεινάμενη κουνάμενη να πιω νερό, ακούω εκείνη τη βροντερή φωνή να διαμηνύει απ' το υπερπέραν: "Πρώτο βραβείο(ο-ο-ο-ο) στο κοριτσάκι με το κόκκινο το φόρεμα(α-α-α-α-α)».

Στο επόμενο πλάνο βρέθηκα κακήν κακώς στην πίστα, με το σατέν βασιλικό ιδρωμένο φόρεμά μου κολλημένο στην πλάτη, τα φτερά να ωρύονται ξεπουπουλιασμένα και τη μούφα κορώνα να στραβοπέφτει στο κεφάλι μου, στραφταλίζοντας το φλογισμένο μέτωπό μου με μικροσκοπισκούς, λαμπυρίζοντες, πολύχρωμους κόκκους.

Η παράδοση των βραβείων έγινε σε κλίμα συγκίνησης και τσιρκολίστικης ατμόσφαιρας, κάτι ανάμεσα σε απονομή χρυσών βατόμουρων και αριστείων προόδου για χαρούμενους τρελούς. Εν μέσω ζητωκραυγών και ακράτητων χειροκροτημάτων βρέθηκα και με τα δυο μου χέρια γεμάτα: στο ένα ξαπλωνόταν ένα ζεστό πεντακοσάρικο (σε δραχμές, μη μπερδεύεστε) και στο άλλο προσπαθούσε να βολευτεί μια Μπίμπιμπό, θεόρατη, πανέμορφη, με μπουκλωτές βλεφαρίδες και πόδια- χέρια που λύγιζαν, πράγμα μαγικό και σίγουρα θεόσταλτο, αφού για κάτι τέτοια κουκλίσια χέρια και πόδια παρακαλούσα στην προσευχή μου κάθε βράδυ.

Η έξοδός μου από τη ντίσκο σηματοδοτήθηκε από το χιλιοπατημένο και σκισμένο στην αριστερή ραφή φόρεμά μου αλλά και από τα άδεια χέρια μου. Το πεντακοσάρικο μού το πήραν γιατί ήμουν μικρή και δεν χρειαζόμουν λεφτά, όσο για τη Μπίμπιμπό βολεύτηκε τελικά στην αγκαλιά της κόρης μιας φίλης της μάνας μου, μιας και ήταν ο μόνος τρόπος να σταματήσει το ζηλιάρικο και γοερό της κλάμα (όχι δεν έκλαιγε η Μπίμπιμπό).

Αυτή την κούκλα ακόμα τη θυμάμαι με πόνο και λαχτάρα και θέλω μόνο να πω αυτό: καλό είναι να μαθαίνουμε στα παιδιά να δίνουν, όμως προσοχή τι τους παίρνουμε, γιατί τα τραύματα από χαμένες κούκλες δεν επουλώνονται εύκολα. Ίσως και ποτέ.

 

 

Bright P.S. : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

Κωνσταντίνα Μπότση

Είμαι η Κωνσταντίνα και ζω στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα γεωλογία αλλά δεν θα με βρείτε εκεί. Είναι πιο πιθανό να με ανακαλύψετε ανάμεσα σε καρφίτσες, κάτω από κανένα ξεχασμένο ρεταλάκι, πίσω από κανένα κουμπί, χωμένη σε καμιά αποθήκη να ψάχνω παλιατζούρες, μέσα σε ένα πλαστικό μπουκάλι, μπλεγμένη σε σύρματα και με τα χέρια κολλημένα στις κόλλες και στα χρώματα. Επίσης θα με βρείτε να περπατάω στην παραλία Θεσσαλονίκης, να σας χαιρετάω μέσα από ένα βιβλίο, να προσπαθώ να συγχρονιστώ με ένα «ξ» και να συνομιλήσω με ένα «ω» κατά τις φιλότιμες προσπάθειες μου να κάνω κείμενο αυτά που φωνάζουν στο μυαλό μου. Αν θέλετε να με συναντήσετε, κάπου μέσα σε όλα αυτά θα με βρείτε, αλλά από τώρα και στο εξής και στο "Bright Side of Mom" κάθε μήνα.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Fifth Harmony - Work from Home ft. Ty Dolla $ign | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana