07.02.2016
(4 ψήφοι)

Το τρένο της μεγάλης φυγής | της Ζωής Κουρουνάκου

Το τρένο της μεγάλης φυγής | της Ζωής Κουρουνάκου

Ή αλλιώς «που πάει το πουλμανάκι; Μάνα θα φύγω, θα πάω στα καράβια» και άλλα ευφάνταστα τσιτάτα.

Από τον Ιούλιο μέχρι σήμερα, δέκα φίλοι (όχι ένας ούτε δύο, αλλά δέκα!) έχουν αφήσει καλές δουλειές, σπίτια, ιατρεία, συγγενείς και φίλους, έχουν πάρει παιδιά, σκυλιά και μια ζωή ολόκληρη και έχουν πάει στα ξένα. Δεν ήταν άνεργοι. Είχαν οικονομική άνεση, είχαν στημένη ζωή, δυσκολεύονταν και αυτοί όπως όλοι, έκοβαν από το λίπος αλλά δεν πείναγαν. Δεν άντεχαν την τρέλα της καθημερινότητας και την αβεβαιότητα να παίζουμε στοιχήματα, θα το ψηφίσει το ασφαλιστικό ή όχι, θα κάνει εκλογές σε 3 μήνες ή όχι, θα πέσει η κυβέρνηση ή όχι, θα κάνουν επεισόδια στο Σύνταγμα ή όχι, να κλείσω διακοπές το καλοκαίρι ή όχι, θα πει καμιά βλακεία ο Κατρούγκαλος πάλι ή όχι; Έδωσαν μια μεγαλοπρεπή μούτζα, πήραν και μια μαύρη πέτρα ίσα με το μπόι τους, και την έριξαν πίσω τους.

Και άφησαν εμάς πίσω να αναρωτιόμαστε, πόσα κιλά κορόιδο είμαστε που μένουμε πίσω.

Και καλά να λέγαμε κορόιδο. Έλα μου όμως που η σωστή λέξη αρχίζει από Μ και τελειώνει σε άκες.


Μην είναι η θάλασσα και τα ποτάμια που μας κρατάνε πίσω; Μην είναι τα βουνά για σκι, (που δεν ξέρουμε κιόλας) και που το χιόνι είναι λιγοστό; Μην είναι ο καιρός που όλο δίδυμους χιονιάδες περιμένουμε και όλο κάτι λιακάδες για βόλτα στην παραλία μάς σκάνε;

Μην είναι εκείνη η ταβέρνα με τα τσιπουράκια ή μήπως το χλιδάτο beach bar που βλέπουν οι ξένοι που έρχονται και σε πρήζουν πόσο τυχερός είσαι; Μην είναι ο καφετζής που παραγγέλνεις τον καφέ σου και σου γράφει καλημέρα στο ποτήρι; Μην είναι το καλοκαίρι που όμοιο του δεν υπάρχει (που υπάρχει, αλλά λέμε τώρα που να τρέχουμε στα Μπαλί και στις Μαλδίβες).

Μην είναι το μπαλκόνι σου που πίνεις καφεδάκι το πρωί τα Σαββατοκύριακα; Ή μήπως τα μεγάλα σου τα πάρτι με τους 60 φίλους και τα τραπεζώματα από σπίτι σε σπίτι; Μην είναι η μάνα σου και η πεθερά σου που όλο και ένα τάπερ θα σου φέρουν με το παστίτσιο που έφτιαξαν, ή μήπως η κυριακάτικη βόλτα στην πλατεία με την εφημερίδα παραμάσχαλα και τις δεκάδες καλημέρες στους γνωστούς; Μην είναι οι Κυριακές στην καφετέρια να βλέπεις την ομάδα σου; Ή οι βραδιές eurovision;

Τι σε κρατάει να μην αρχίζεις να στέλνεις σωρηδόν το βιογραφικό σου στα εξωτερικά; Τίποτα από όλα αυτά.

Όλα αυτά τα βρίσκεις και αλλού σε παραλλαγές. Όσο για την θάλασσα και το καλοκαιράκι μια χαρά έρχεσαι διακοπές κάθε χρόνο και τα χαίρεσαι. Δεν σε κρατάνε όλα αυτά, ούτε η οικογένεια ούτε οι φίλοι.

 

Μια μικρή αχτίδα ελπίδας σε κρατάει ότι ο τροχός θα γυρίσει και τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα και δεν θα χρειαστεί να ξενιτευτείς.

Μια ελπίδα ότι οι Υπουργοί και οι Γ.Γ θα αντικατασταθούν από ικανούς ανθρώπους που έχουν δουλέψει και ξέρουν το αντικείμενο, ότι η αξιοκρατία θα επικρατήσει στο δημόσιο, θα απολυθούν οι άχρηστοι που τρώνε μίζες και την πληρώνουν οι υπόλοιποι.

Μια ελπίδα ότι σοβαροί άνθρωποι με σθένος και δύναμη θα διαπραγματευτούν σωστά με νούμερα και αποδείξεις, θα κάνουν τις σωστές μεταρρυθμίσεις και όχι τα πασαλείμματα για να συνεχίζουν να βολεύονται οι άχρηστοι και οι πονηροί.

Μια ελπίδα ότι η φρόνηση θα επικρατήσει στους πολλούς και όλοι θα πράξουν για το καλό της χώρας μαυρίζοντας στις επόμενες εκλογές τους άχρηστους και τους πονηρούς, πετάγοντας τους έξω από τον πολιτικό βίο της Ελλάδας.

Μια ελπίδα σε κρατάει.

Ότι το δημόσιο σχολείο θα είναι αρκετά καλό να σε πείσει να πας το παιδί σου εκεί και να μην χρειαστεί να σκάσεις μια περιουσία για το ιδιωτικό που απλά προσφέρει όσα προσφέρει ένα μέσο δημόσιο σχολείο στην Αγγλία.

Μια ελπίδα ότι στην αρρώστια σου δεν θα πεθάνεις από ιατρικό λάθος από τον άυπνο και κακοπληρωμένο γιατρό του δημοσίου που δεν φταίει που το νοσοκομείο δεν έχει τα βασικά αναλώσιμα.

Μια ελπίδα ότι δεν θα σκάσει πόλεμος στην πόρτα σου αφού περιτριγυρίζεσαι από εχθρικά έθνη και λαούς που ορέγονται τα πετρέλαια που μάλλον δεν έχεις, και την στρατηγική σου θέση μεταξύ Δύσης και Ανατολής.

Μια ελπίδα μόνο.


Και όταν συνειδητοποιείς τι ελπίζεις και... κοιτάς γύρω σου τι γίνεται, τότε ανοίγεις το laptop και αρχίζεις να ψάχνεις.

Για το τρένο της μεγάλης φυγής, που λέγαμε.

 

 

Σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα του καθηγητή οικονομικής γεωγραφίας, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Λόη Λαμπριανίδη, γίνεται φανερό ότι όλο και περισσότερο νέοι Έλληνες επιστήμονες επιλέγουν το δρόμο της ξενιτιάς για να εργαστούν ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Μάλιστα αξίζει να σημειωθεί ότι το επιστημονικό προσωπικό που έφυγε στο εξωτερικό για εργασία έχει πολλές και πολύ καλές σπουδές. Συγκεκριμένα, το 73% των νέων επιστημόνων έχει μεταπτυχιακό τίτλο ενώ το 51,2% έχει και διδακτορικό.
Το 80,6% των Ελλήνων όταν έπιασαν την πρώτη τους δουλειά στο εξωτερικό είχαν τουλάχιστον μεταπτυχιακό τίτλο. Μάλιστα τα τυπικά προσόντα πριν από έναρξη της πρώτης εργασίας στο εξωτερικό έχουν ως εξής: 1ο Πτυχίο: 17,3%, 2ο Πτυχίο: 2,2%, 1ο Μεταπτυχιακό: 43,9%, 2ο Μεταπτυχιακό: 11,4%, Διδακτορικό: 25,3%. Σχεδόν όσοι εργάζονται στο εξωτερικό, το 90% του δείγματος, έχουν πραγματοποιήσει τις μεταπτυχιακές τους σπουδές στο εξωτερικό ενώ μόλις το 29% έχει κάνει το σύνολο των σπουδών τους σε ξένα πανεπιστήμια.
Πάρα πολλοί Έλληνες πτυχιούχοι πριν αποφασίσουν να φύγουν στο εξωτερικό για εργασία δεν αναζήτησαν καθόλου εργασία στην Ελλάδα και το γεγονός αυτό αποτυπώνει την έντονη απογοήτευση των νέων για τη δυνατότητα εύρεσης εργασίας στην χώρα. Αν κανείς αναλογιστεί και τις τελευταίες εξελίξεις στην οικονομία της χώρας, το φαινόμενο της «διαρροής εγκεφάλων» δείχνει να λαμβάνει τρομακτικές διαστάσεις. - Διαβάστε περισσότερα.

 
*Διαβάστε: Αφήνοντας την Ελλάδα, του Αποστόλη Αϊβαλή. 

 

 


Διαβάστε επίσης:

Να μείνω ή να φύγω;

Ανοιχτή επιστολή από το Λονδίνο


 

 

 

Bright P.S. : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

Ζωή Κουρουνάκου

Η Ζωή είναι μια εργαζόμενη μητέρα, που αγαπάει υπερβολικά τη δουλειά της και προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ εργασιακής και προσωπικής-οικογενειακής ζωής, όχι πάντα με επιτυχία. 

Με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, στη Δημοσιογραφία και στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού και με εργασιακή εμπειρία στη διαχείριση ερευνητικών έργων και στην ανάπτυξη διεθνών σχέσεων, είναι ένα άτομο με έντονες ανησυχίες που ό,τι βάλει στο νου της πρέπει να το φέρει εις πέρας no matter what!

Το project «εγώ πότε θα γίνω μάνα» κράτησε 5 χρόνια και ήταν το μεγαλύτερο και δυσκολότερο επίτευγμα της ζωής της.

Εάν δεν ήταν εργαζόμενη μητέρα θα ήθελε να ήταν σε ανθρωπιστική αποστολή στην Αφρική.

Προς το παρόν διασκεδάζει με παιχνίδια στο iPad με την 6 χρονών κορούλα της.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Bright Song of the Day - CNCO, Little Mix - Reggaetón Lento (Remix)

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana