(1 Ψήφος)

Που πάει ο χρόνος | της Κωνσταντίνας Μπότση

Που πάει ο χρόνος | της Κωνσταντίνας Μπότση

Και να που πάμπολλες ανύποπτες, φευγαλέες, καθημερινές, μοναδικές, άπιαστες στιγμές μαζεύτηκαν και έγιναν ένα συμπαγές, αδιαπέραστο συνονθύλευμα ζωής. Μιας ζωής που έτσι όπως την μετράς από μακριά δείχνει ίδια, χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες, λακούβες, ξέφωτα, ισιάδια και ρημαγμένα μονοπάτια. Ένα αόριστο παρελθόν με έναν καλό άντρα, δύο πετυχημένα παιδιά, μία ευπρεπή δουλειά και ένα αυθαίρετο εξοχικό στη Βουρβουρού.

Και μια αυγή, εκεί που το εξημερωμένο πια πνεύμα χαϊδεύει απαλά τις ρόδινες πινελιές με τα μαλλιά ανακατωμένα, την ψυχή φωλιασμένη στα απάνεμα και τα μάτια θαμπωμένα από εκείνα τα διπλά, ασυγχρόνιστα δάκρυα που δεν λεν να πέσουν, καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος σε προσπέρασε.

Μήπως σε εκείνη τη στροφή με τις κουμαριές που καθυστέρησες να περάσεις, αφού είχες να ανησυχήσεις για το μέλλον, ή μήπως σε κείνη την διχάλα που σκεφτόσουν σε ποιο φροντιστήριο να στείλεις τα παιδιά; Σαν σε όνειρο, θυμάσαι μόνο ότι κρυφογελώντας και τινάζοντας δυνατά, σχεδόν αλαζονικά, τα πόδια του στον αέρα σε άφησε πίσω και εσύ έμεινες να βλέπεις την πλάτη του και να ακούς την βαριά ρυθμική, τικ-τακ, ανάσα του να απομακρύνεται, ενώ η σκόνη σηκωνόταν ψηλά. Τον έβλεπες να χάνεται μέσα σε ένα θαμπό σύννεφο αλλά είχες να ασχοληθείς με τα γραμμάτια, δεν σήκωσες τα μάτια σου δεύτερη φορά.

Τώρα πια το μόνο που σου μένει να αναρωτιέσαι με μια σύνταξη ίσα ίσα να τα βγάζεις πέρα, τα παιδιά «δόξα τω Θεώ βολεμένα», τον άντρα άφαντο εδώ και δύο χρόνια και τέσσερις μήνες, παρατώντας σε να συμπληρώνεις μόνη με τη φορολογική δήλωση και το εξοχικό πουλημένο όσο όσο χωρίς συμβόλαιο, το μόνο που ταλανίζει το εύθρυπτο μυαλό σου είναι ένα. Που πάει ο χρόνος όταν φεύγει, που τερματίζει;


Αν μπορούσες να τρέξεις ακόμα, να τον προλάβεις, να τον ρίξεις με μια τρικλοποδιά, να τον ξεγελάσεις με ένα περιποιημένο λίφτινγκ, να τον καθυστερήσεις με μια σπουδαία δικαιολογία, στην ανάγκη να τον δελεάσεις με κάτι απίθανο. Πρέπει να κόψει όμως πρώτα, να τον βρεις, γιατί τα πόδια σου δεν σε βαστάνε πια και τα πνευμόνια δεν γεμίζουν έως πάνω με αέρα. Και αν γινόταν, λέει, έτσι και τον έφτανες, να του τραβούσες λίγο την μπλούζα κι εκείνος να σταματούσε, να σε έπιανε απ΄το χέρι και μαζί να τρέχατε αφήνοντας ανάσες χαράς και ελευθερίας, απολαμβάνοντας την ομορφιά της διαδρομής και μη μετρώντας τα βήματά σας. Και μετά, λέει, να περνούσατε μαζί τη γραμμή του τερματισμού και να σου έδειχνε αγκαλιά την καινούρια χώρα. Εκεί που ο χρόνος δεν είναι χρόνος, αλλά αιώνια στιγμή.


Κι εκείνες οι διπλές γκρίζες τρίχες στον αριστερό κρόταφο δεν λένε να στρώσουν.

 

 

 


 Διαβάστε επίσης : Ο πολύτιμος χρόνος των ώριμων ανθρώπων.


 

 

Bright P.S. : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

 

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος. 

Κωνσταντίνα Μπότση

Είμαι η Κωνσταντίνα και ζω στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα γεωλογία αλλά δεν θα με βρείτε εκεί. Είναι πιο πιθανό να με ανακαλύψετε ανάμεσα σε καρφίτσες, κάτω από κανένα ξεχασμένο ρεταλάκι, πίσω από κανένα κουμπί, χωμένη σε καμιά αποθήκη να ψάχνω παλιατζούρες, μέσα σε ένα πλαστικό μπουκάλι, μπλεγμένη σε σύρματα και με τα χέρια κολλημένα στις κόλλες και στα χρώματα. Επίσης θα με βρείτε να περπατάω στην παραλία Θεσσαλονίκης, να σας χαιρετάω μέσα από ένα βιβλίο, να προσπαθώ να συγχρονιστώ με ένα «ξ» και να συνομιλήσω με ένα «ω» κατά τις φιλότιμες προσπάθειες μου να κάνω κείμενο αυτά που φωνάζουν στο μυαλό μου. Αν θέλετε να με συναντήσετε, κάπου μέσα σε όλα αυτά θα με βρείτε, αλλά από τώρα και στο εξής και στο "Bright Side of Mom" κάθε μήνα.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • ZAYN - Dusk Till Dawn ft. Sia | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana