(5 ψήφοι)

Μαρία και Αμίρα | της Λυδίας Ζάνη

Γράφει:
Μαρία και Αμίρα | της Λυδίας Ζάνη

Η Μαρία πετάχτηκε από τον ύπνο της. Κοίταξε το ρολόι. 'Ήταν 5 τα ξημερώματα.
Σηκώθηκε, ψαχούλεψε μέσα στο σκοτάδι τις παντόφλες της και σκουντουφλώντας στο διάδρομο πήγε μέχρι τα κρεβάτια των παιδιών της.
Και τα δυο ήταν κοιμισμένα βαθιά. Δύο μικρούλια, το αγόρι της 6 χρονών και το κορίτσι της 4. Αναστέναξαν στον ύπνο τους καθώς τα σκέπασε με το πάπλωμα. Τα μετωπάκια τους ήταν λίγο βρεμένα από τον ιδρώτα- ίσως πρέπει να χαμηλώσω λίγο τη θέρμανση, σκέφτηκε.

H Αμίρα πετάχτηκε από τον ύπνο της. Κοίταξε το ρολόι. Ήταν 5 τα ξημερώματα.
Μουδιασμένη, κουλουριασμένη, με κόκαλα να πονάνε από την υγρασία και την ταλαιπωρία ψαχούλεψε το σάκο με τα λίγα της υπάρχοντα να βεβαιωθεί ότι το μασούρι με τα λεφτά της ήταν εκεί και έσφιξε στην αγκαλιά της τα παιδιά της. Και τα δυο ήταν κοιμισμένα βαθιά. Δύο μικρούλια, το αγόρι της 6 χρονών και το κορίτσι της 4. Αναστέναξαν στον ύπνο τους καθώς τα σκέπασε με το κουβερτάκι που είχε πάρει μαζί της. Με αυτό τα είχε τυλίξει όταν έφευγε από το μαιευτήριο, με αυτό τα σκέπαζε όταν έβγαιναν βόλτα με το καρότσι λίγα χρόνια πριν – κι ας της φαινόταν ότι είχε περάσει αιώνας. Τα μετωπάκια τους ήταν παγωμένα- ίσως έπρεπε να τους έχω φορέσει κι άλλα ρούχα, σκέφτηκε.


Κατά τις 6 η ώρα ακούστηκε το ξυπνητήρι της Μαρίας. Έπρεπε να σηκωθεί να ετοιμάσει πρωινό και να ξυπνήσει τα παιδιά της , να μπουν στο σχολικό για να φύγουν για το σχολείο.

Κατά τις 6 η ώρα ακούστηκε η στριγκή φωνή του ανθρώπου που θα τους μετέφερε απέναντι. Η Αμίρα έπρεπε να σηκωθεί και να ξυπνήσει τα παιδιά της, να μπουν στη βάρκα για να περάσουν στην Ελλάδα κι από εκεί, έχει ο Θεός, θα προχωρούσαν, αρκεί να μη χρειάζονταν να ξαναδιασχίσουν θάλασσα. Την έτρεμε τη θάλασσα η Αμίρα.


Μέχρι τις 7 η Μαρία ήταν σχεδόν έτοιμη και έμπαινε στο δωμάτιο των μικρών της για να τα ξυπνήσει μαλακά, συνήθιζε να τους τραγουδάει για να μην γκρινιάζουν.

Μέχρι τις 7 η Αμίρα είχε στοιβαχτεί με άλλους σαράντα συμπατριώτες της σε ένα καρυδότσουφλο που μπάταρε από το βάρος. Κανείς δεν ήθελε να μπει, όλοι έτρεμαν τον καιρό και έβλεπαν ότι ήταν αδύνατο αυτή η σάπια βάρκα να αντέξει στον αέρα και τα κύματα του Αιγαίου. Δύο πυροβολισμοί στον αέρα τους έπεισαν να μπουν. Η Αμίρα συνήθιζε να τραγουδάει στα παιδιά της για να μη φοβούνται. Έτσι έκανε και τώρα. Σιγανά, τραγουδούσε στα αυτάκια τους ένα σκοπό που ήξερε ότι τους αρέσει.


Κατά τις 7:30 η Μαρία έφευγε από το σπίτι για να παραδώσει τα παιδιά της στις δασκάλες τους. Τα φίλησε γλυκά πριν μπουν στο σχολείο και τους κούνησε το χέρι κάνοντας αστείες γκριμάτσες καθώς απομακρυνόταν, αφού τους υποσχέθηκε ότι το απόγευμα θα έρχονταν νωρίς από τη δουλειά και θα έπαιζαν μέχρι το βράδυ. Είχε σκοπό να τους φέρει σοκολάτες και να τους κάνει έκπληξη – ήξερε πόσο τρελαίνονται τα μικρά της για σοκολάτες.

Κατά τις 7:30 η Αμίρα βρισκόταν στα παγωμένα νερά του Αιγαίου, 20 μέτρα μόλις από τις ακτές της Ρόδου. Με αγωνία κρατούσε την κόρη της στην επιφάνεια- ενώ από ώρα είχε χάσει το γιο της. Ούρλιαζε το όνομά του και αλμυρό νερό γέμιζε το στόμα της ενώ ένιωθε το σώμα της να παγώνει και να βαραίνει σαν κάτι να την τραβούσε με δύναμη στο βυθό της θάλασσας.


Στις 8 η Μαρία είχε ήδη φτάσει στη δουλειά της. Άνοιξε τον υπολογιστή και το ραδιόφωνο να ακούσει ειδήσεις.

Στις 8 η Αμίρα είχε αφήσει πια την τελευταία της πνοή. Το άψυχο σώμα της το μάζεψαν οι διασώστες, μαζί με εκείνα των παιδιών της. Τους ακούμπησαν απαλά στην παραλία και τους σκέπασαν με μια κουβέρτα.


Στις 8:30 είπαν στις ειδήσεις για νέο ναυάγιο με θύματα πρόσφυγες ανάμεσα στα οποία πολλές γυναίκες και παιδιά.

Η Μαρία ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται.

Και έκλεισε το ραδιόφωνο.

 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Λυδία Ζάνη

Με λένε Λυδία και είμαι -θέλω να πιστεύω- καλά. Γεννήθηκα το σωτήριο έτος 1981 και ομολογώ ότι από τότε έχουν αλλάξει πολλά τόσο στην Ελλάδα και τον κόσμο, όσο και πάνω μου. Αφότου τελείωσα τις σπουδές μου στο ένδοξο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, ξεκίνησα να εργάζομαι στον κλάδο του PR – Marketing και προσπαθώ με μεγάλη αποτυχία να χωρέσω μέσα σε ένα 24ωρο όλα τα φιλόδοξα σχέδια μου!
Λατρεύω να βουλιάζω στις σελίδες ενός καλού βιβλίου και στις αγκαλιές των παιδιών μου! Ως μαθήτρια, είχα ως αγαπημένο μου μάθημα την έκθεση με ελεύθερο θέμα κι έτσι, ως μεγάλη πια, μου αρέσει να πιάνω μολύβι και χαρτί ή έστω πληκτρολόγιο και οθόνη και να γράφω ανενόχλητη τα πάτερημά μου!

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana