05.11.2015
(3 ψήφοι)

Δεν σε βλέπω γαμώτο… | της Ζωής Κουρουνάκου

Δεν σε βλέπω γαμώτο… | της Ζωής Κουρουνάκου

Σε κοιτάω. Κάθεσαι απέναντι μου, σε εκείνη την παλιά καρέκλα κουζίνας με το φαγωμένο μαξιλαράκι. Δεν σε βλέπω. Διακρίνω την φιγούρα σου. Ξέρω ότι είσαι εσύ. Με τα θαμπά μαλλιά σου, τα σπυράκια ακμής στο πρόσωπο σου. Δεν σε βλέπω όμως. Δεν έχεις μάτια, δεν έχεις στόμα να δω αν χαμογελάς. Δεν χαμογελάς απλά κάθεσαι ανέκφραστη σε εκείνη την καρέκλα.

Δεν σε βλέπω γαμώτο! Θέλω να σε δω, να σε θυμηθώ. Θέλω να θυμηθώ. Τι σε έκανε να χαμογελάς, τι σε στεναχωρούσε. Θέλω να σου πιάσω το χέρι να σε αγγίξω. Όσο απλώνω το χέρι τόσο απομακρύνεσαι. Είσαι εκεί βουβή και ζητάς το άγγιγμα μου. Το χάδι μου. Και δεν μπορώ να στο δώσω. Και κλαίω γιατί δεν μπορώ να σε δω καθαρά. Δεν μπορώ να σου προσφέρω την αγκαλιά μου, το χάδι μου, την κουβέντα μου. Να σε κάνω να χαμογελάσεις. Μην φεύγεις, στο υπόσχομαι θα ξαναπροσπαθήσω.

Πάμε πάλι. Κάθεσαι απέναντι μου. Τι φοράς; Γαμώτο δεν μπορώ να δω. Κάποιο παντελόνι και μπλούζα. Θυμήσου. Τι σου άρεσε να φοράς. Τα μαλλιά σου είναι ίσια καστανόξανθα, πάνω από τον ώμο. Δεν μιλάς. Δεν έχεις να πεις κάτι.

Εγώ έχω να σου πω τόσα. Να σου πω τι θα γίνει παρακάτω. Να σου πω ότι άργησα να καταλάβω τι έψαχνες αλλού και εγώ δεν στο έδωσα ποτέ. Κλαίω πάλι, μην φεύγεις σε παρακαλώ, πρέπει να σου μιλήσω. Δώσε μου το χέρι σου. Άπλωσε το. Σε κρατάω, δεν είσαι μόνη σου. Σε κοιτάω μήπως και καταφέρω να δω την έκφρασή σου. Δεν υπάρχει πουθενά το χαμόγελό σου. Με κοιτάς κατάματα και μου ουρλιάζεις και εγώ δεν σε βλέπω, δεν σε ακούω. 

Πιάσε μου το χέρι, αγκάλιασε με, δίδαξε μου την αγάπη, την πιο απλή ανθρώπινη έκφραση.

Δεν ξέρω, πίστεψε με. Αν ήξερα πώς να σε αγκαλιάσω δεν θα είμασταν τώρα εδώ

Τώρα όμως ξέρεις και η καρδιά σου πρέπει να ανοίξει. Πάρε με αγκαλιά, δεν το καταλαβαίνεις ότι μόνο έτσι θα ελευθερωθούμε και οι δύο. Πονάω τόσα χρόνια σε αυτήν την φυλακή του μυαλού σου. Σε αυτό το κρύο δωμάτιο. Δώσε μου όψη. Δώσε μου ένα βλέμμα να κοιτάω. Δώσε μου δυο χείλη να φιλάω, δώσε μου την εικόνα που στερήθηκα.

Άνοιξε την καρδιά σου. Εντάξει την προφύλαξες τόσα χρόνια εκεί πίσω από τον τσιμεντένιο σου τοίχο. Δεν είναι μόνο δική σου η καρδιά. Είναι και δική μου γαμώτο. Σου φωνάζω και εσύ συνεχίζεις να μου λες ότι δεν με βλέπεις. Εδώ ήμουν όλα τα χρόνια, μέσα σου αόρατη, στο σκοτάδι με τις κουρτίνες τραβηγμένες. Σήκωσε το χαλάκι να με δεις. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα. Είμαι το παρελθόν σου, το παρόν σου και το μέλλον σου. Είμαι εσύ μικρή, σε εκείνο το μικρό δωμάτιο στο παλιό σου το σπίτι, σε εκείνη την καρέκλα στην κουζίνα με τα παλιά ντουλάπια.

Και σου ζητώ να με πάρεις αγκαλιά για μια φορά στη ζωή σου.

Πάρε με αγκαλιά για να σταματήσεις να πονάς. Αγάπα με για να αγαπηθείς. Ίσως έτσι πάψεις να είσαι θυμωμένη. Αγκάλιασε με και θα γλυκάνεις, θα δεις...

Μπορείς;

Τόσο δύσκολο είναι να αγκαλιάσεις τον εαυτό σου;

Είμαι εσύ μικρή σου λέω και απαιτώ να μου δώσεις αυτό που μου έλειψε. Δεν σε βλέπω γαμώτο, πάλι χάθηκες...

Προσπαθώ... θα ξανάρθω στο υπόσχομαι. Θα συναντηθούμε κάπου εκεί παρακάτω και θα σε πάρω αγκαλιά, μεγάλη από αυτές που χάνεσαι και ξεχνάς τα πάντα. Το παρελθόν, το παρόν, τα πάντα... και θα πετάξουμε μαζί χέρι χέρι ψηλά... ελεύθερες... αλλά όχι τώρα. Είμαι κουρασμένη. Κουράστηκα να ψάχνω το βλέμμα σου, κουράστηκα να θυμάμαι αυτά που σου έλειπαν. Κουράστηκα να προσπαθώ να θυμηθώ αυτά για τα οποία χαμογελούσες.

Καληνύχτα μικρή μου. Εις το επανειδείν.

 

 

*Η εσωτερική αναζήτηση θέλει υπομονή και επιμονή. Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Έχει κούραση, πόνο και θυμό. Είναι το προσωπικό ταξίδι του καθενός προς την Ιθάκη του, προς τη λύτρωσή του.

 

 

 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

 

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Ζωή Κουρουνάκου

Η Ζωή είναι μια εργαζόμενη μητέρα, που αγαπάει υπερβολικά τη δουλειά της και προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ εργασιακής και προσωπικής-οικογενειακής ζωής, όχι πάντα με επιτυχία. 

Με σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, στη Δημοσιογραφία και στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού και με εργασιακή εμπειρία στη διαχείριση ερευνητικών έργων και στην ανάπτυξη διεθνών σχέσεων, είναι ένα άτομο με έντονες ανησυχίες που ό,τι βάλει στο νου της πρέπει να το φέρει εις πέρας no matter what!

Το project «εγώ πότε θα γίνω μάνα» κράτησε 5 χρόνια και ήταν το μεγαλύτερο και δυσκολότερο επίτευγμα της ζωής της.

Εάν δεν ήταν εργαζόμενη μητέρα θα ήθελε να ήταν σε ανθρωπιστική αποστολή στην Αφρική.

Προς το παρόν διασκεδάζει με παιχνίδια στο iPad με την 6 χρονών κορούλα της.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Bright Song of the Day - CNCO, Little Mix - Reggaetón Lento (Remix)

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana