(2 ψήφοι)

Ένα ξεκούρδιστο ρολόι | της Κωνσταντίνας Μπότση

Ένα ξεκούρδιστο ρολόι | της  Κωνσταντίνας Μπότση

Ήταν ένα συννεφιασμένο απόγευμα, πρέπει να ήταν η ώρα που αν τα σύννεφα δεν είχαν κρύψει τον ήλιο αυτός θα είχε αρχίσει να δύει. Πήρα την απόφαση να πάω μια βόλτα.

Φόρεσα το κόκκινο τσόχινο, σταυρωτό παλτό μου με τα μαύρα γυαλιστερά κουμπιά, το ροζ κασκόλ - το πρώτο που είχα πλέξει όταν πήγαινα στην Πέμπτη- και ένα κίτρινο ακρυλικό, αγορασμένο με το κιλό σκουφί, έτσι, για να ξορκίσω το μολυβί του ορίζοντα και βγήκα.

Δεν ήξερα που πήγαινα, δεν το είχα σχεδιάσει, ήταν μια βόλτα αυθόρμητη και χωρίς προορισμό. Η βόλτα για τη βόλτα που λένε.

Περπατούσα αμέριμνη και χωρίς σκέψεις, μια από εκείνες τις σπάνιες στιγμές στην καθημερινότητα ενός συνηθισμένου κατά τα φαινόμενα ανθρώπου, που σώμα και μυαλό δούλευαν για ένα κοινό, πολύ σημαντικό σκοπό. Τη βόλτα.

Έτσι, τα μόνα προβλήματα που είχα να λύσω – αν μπορεί κανείς να τα πει έτσι- ήταν για ποια διαδρομή χτυπάει η καρδιά μου πιο πολύ, σε πoιο πλακάκι να πατήσω για να μην πεταχτούν τίποτα νερά από κάτω και βρέξουν τα πάνινα παπούτσια μου, ποιας διάβασης το φανάρι ανάβει πιο αργά, ώστε να τύχει αυτή στη διαδρομή μου για να περάσω απέναντι. Επίσης, θυμάμαι καλά ότι με απασχολούσε έντονα το να βρω τι σχήμα είχε το σύννεφο που βρισκόταν στον ορίζοντά μου εκείνη τη στιγμή. Ένα άλλο σπουδαίο μέλημά μου ήταν να θαυμάσω τη γυριστή ουρά του σκυλάκου που με προσπέρασε και να προσπαθήσω να θυμηθώ πώς το λένε αυτό το λουλούδι που μόλις είδα, αχ να δεις πως το λένε...


Τώρα που το σκέφτομαι και βλέπω τα πράγματα αποστασιοποιημένα και καθαρά, μπορώ να πω ότι πολλές φορές αυτές οι βόλτες σε φέρνουν αντιμέτωπο με κάποια γεγονότα, τα οποία θεωρώντας τα εκ των υστέρων φαίνονται εξωπραγματικά, φανταστικά, μυστηριωδώς τυλιγμένα με μια πνοή ονείρου, δύσκολο, όχι μόνο δύσκολο, αδύνατο. Ακριβώς αυτό, αδύνατο να συμβούν.

Γιατί πόσο πιθανό είναι, ένας συνηθισμένος κατά τα φαινόμενα άνθρωπος, που κάνει την πιο αμέριμνη βόλτα της ζωής του, να συναντήσει στο διάβα του ένα παλιό ξεκούρδιστο ρολόι. Και αυτό βέβαια θα μου πείτε, σιγά το περίεργο, με τόσα εξωπραγματικά που συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά, είναι πια τόσο μα τόσο συνηθισμένο. Όμως τι θα λέγατε αν μαθαίνατε ότι αυτό το ρολόι αν και ξεκούρδιστο ήταν μια σπάνια αντίκα, από αυτές που βλέπουμε στα παλαιοπωλεία, με τη λαμπερή αλυσιδίτσα -που κάποτε στόλιζε διακριτικά το γιλέκο κάποιου κυρίου- να κρέμεται από το πλάι και ένα γυαλιστερό τζαμάκι να προστατεύει το λεπτεπίλεπτο μηχανισμό του. Ένα τέτοιο ρολόι λοιπόν βρήκα να κείτεται στα πόδια μου εκείνη τη μέρα, ακριβώς τη στιγμή που η εσωτερική μου παρόρμηση μού έλεγε να περάσω την πόρτα του πάρκου.

Το σήκωσα και το περιεργάστηκα, το ξεσκόνισα με το μήκος της βαμβακερής μπλούζας μου και το πλησίασα στ' αυτί μου. Το χαρακτηριστικό τικ- τακ δεν ήχησε. Ενώ το κατέβαζα και το γυρνούσα από την άλλη πλευρά είδα το κουρδιστήρι του. «Θα το κουρδίσω». Κάθισα εκεί δίπλα, στο πρώτο παγκάκι που συναντάς μπαίνοντας στο πάρκο, ακριβώς κάτω από ένα μεγάλο πεύκο.

Γύρισα διστακτικά και πολύ προσεκτικά το μπρούτζινο, μικρό βιδάκι. Το γύρισα πολλές φορές, στην αρχή πολύ εύκολα, χωρίς καθόλου προσπάθεια, σαν με ένα χάδι. Όσο το γυρνούσα τόσο η αντίσταση μεγάλωνε, ώσπου ένα εμπόδιο σταμάτησε την περιστροφική κίνηση.

Και τότε, στα αλήθεια, στα ψέματα, δεν ξέρω, άκουσα στο βάθος του μυαλού μου μια γνώριμη φωνή, για να ακριβολογώ την πιο γνώριμη φωνή του κόσμου:

« Μ' αγαπάς καθόλου;».

«Σ' αγαπώ, αλλά με δυσκολεύεις πολύ».


Μέσα στην απορία μου και το αναπάντεχο ξάφνιασμα, εντελώς μηχανικά πάτησα ένα κουμπάκι που τα αμήχανα, παγωμένα δάχτυλά μου ψηλάφισαν στο πλάι της μικρής παλιάς οθόνης. Και τότε η αγαπημένη φωνή ξανακούστηκε, αυτή τη φορά πιο δυνατά και πιο ζωντανά από πριν:

« Μ' αγαπάς καθόλου;»


Έχοντας αρχίσει να συνέρχομαι από τη μεγάλη μου έκπληξη και συνειδητοποιώντας τι θησαυρό είχα στα χέρια μου, ξαναπάτησα το κουμπάκι, αποφασισμένη να μην αφήσω αυτή την ευκαιρία να χαθεί:

«Μ' αγαπάς καθόλου;»

«Σ' αγαπώ! Σ' αγαπώ! Σ' αγαπώ!

Χωρίς αλλά, με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου!»


Το ρολόι μού έπεσε από τα χέρια, που ακολούθησαν τη φυσική κίνηση του σώματος που τρανταζόταν από τους λυγμούς, ενώ τα δάκρυα έτρεχαν ποτάμι, ανοίγοντας δρόμο από το πηγούνι μου και μουσκεύοντας το παλιό ξεκούρδιστο ρολόι. Το μοναδικό αυτό ρολόι που μου έδωσε την ευκαιρία να επανορθώσω τη στιγμή που πάντα ευχόμουν να είχα πει κάτι άλλο. Τη στιγμή που με στοίχειωνε μια ζωή και για την οποία παρακαλούσα να μου δοθεί με ένα θαύμα.


Τελικά αυτές οι άστοχες βόλτες είναι οι καλύτερες.

 

 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

 

 

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Κωνσταντίνα Μπότση

Είμαι η Κωνσταντίνα και ζω στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα γεωλογία αλλά δεν θα με βρείτε εκεί. Είναι πιο πιθανό να με ανακαλύψετε ανάμεσα σε καρφίτσες, κάτω από κανένα ξεχασμένο ρεταλάκι, πίσω από κανένα κουμπί, χωμένη σε καμιά αποθήκη να ψάχνω παλιατζούρες, μέσα σε ένα πλαστικό μπουκάλι, μπλεγμένη σε σύρματα και με τα χέρια κολλημένα στις κόλλες και στα χρώματα. Επίσης θα με βρείτε να περπατάω στην παραλία Θεσσαλονίκης, να σας χαιρετάω μέσα από ένα βιβλίο, να προσπαθώ να συγχρονιστώ με ένα «ξ» και να συνομιλήσω με ένα «ω» κατά τις φιλότιμες προσπάθειες μου να κάνω κείμενο αυτά που φωνάζουν στο μυαλό μου. Αν θέλετε να με συναντήσετε, κάπου μέσα σε όλα αυτά θα με βρείτε, αλλά από τώρα και στο εξής και στο "Bright Side of Mom" κάθε μήνα.

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • BrightSong of the day: Maroon 5 - Girls Like You ft. Cardi B

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana