(2 ψήφοι)

Κάτσε σαν Κυρία | της Κατερίνας Ρωτίδη

Κάτσε σαν Κυρία | της Κατερίνας Ρωτίδη

Η πιο μικρή ηλικία που θυμάμαι τον εαυτό μου είναι γύρω στα πέντε. Θυμάμαι το νηπιαγωγείο, ακόμα και τους συμμαθητές μου από εκεί. Επίσης θυμάμαι σε μια εκδήλωση τότε, τις "γυμναστικές επιδείξεις" που λέγαμε, να με ρωτάει μια φίλη της μαμάς μου τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω.

Τραγουδίστρια απαντούσα. Φορούσα τις γόβες της μαμάς μου, τα φουστάνια μου, πασαλειβόμουν με κόκκινο κραγιόν και έβαζα ρουζ ακόμα και στο μέτωπο. Πατρινό καρναβάλι για πάντα γενικά. Μετά από αυτή την ιεροτελεστία, έβαζα τέρμα το ραδιόφωνο, άκουγα το "Στο πρώτο χτύπημα σβήνω τα φώτα" και παρίστανα ότι δίνω συναυλίες. Αυτό το σκηνικό, ντρέπομαι που το ομολογώ, συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια αργότερα (χωρίς τις γόβες και το κραγιόν γιατί και καλά ήμουν σε πρόβα).

Θυμάμαι επίσης το θείο μου να με πηγαίνει για καφέ στη "Νέα Υόρκη"-κι εμένα να κοιτάζω με απορία όσους ξεσπούσαν σε γέλια, όταν επίτηδες με ρωτούσαν που ήμουν- και να μου λέει " Κάτσε σαν κυρία", δηλαδή σταυροπόδι (δυστυχώς μπορούσα να ανεβάσω μόνο το δεξί, λόγω βάρους).

Τώρα στα είκοσι-πέντε σχεδόν, συνειδητοποιώ πόσο πολύ βιαζόμουν να μεγαλώσω. Και όχι, επειδή σέβομαι την ακοή των συνανθρώπων μου, δεν έγινα τραγουδίστρια. Πόσο βιαζόμουν να φτάσω στην ηλικία που βρίσκομαι σήμερα. Πόσο διαφορετικά φανταζόμουν το σήμερα.

Δεν ξέρω αν νοσταλγώ τόσο τα παιδικά μου χρόνια, γιατί είναι συνυφασμένα με το σχολείο, το οποίο δε μου λείπει καθόλου.

Νοσταλγώ όμως την τελευταία μέρα του σχολείου.

Την προκήρυξη διαγωνισμού με το πρώτο παγωτό, το πρώτο μπάνιο του καλοκαιριού, τα απογεύματα στην πλατεία, τις εκδρομές με τους γονείς μου που τότε δε μου φαίνονταν βαρετές.

Νοσταλγώ τις βόλτες με τα ποδήλατα, την ανεπιτυχή απόπειρα να ανέβω σε πατίνι, τα καλάθια στο μπάσκετ της γειτονιάς.

Νοσταλγώ τα ψώνια με τη μαμά μου. Τις πολύωρες επισκέψεις στα σπίτια των φίλων μου και αυτών στο δικό μου. Τις ώρες που περνούσαμε στο αμάξι κάνοντας πως οδηγούμε και τις φωνές των πατεράδων μας για τη μπαταρία που πέφτει από το ράδιο.

Τις διανυκτερεύσεις στο σπίτι της γιαγιάς μου - το σπίτι που όλα επιτρέπονται- και τα πρωινά που απλά ζητούσα "Πρωινόοοο!" και έσπαγα τα νεύρα του θείου μου ,που βρισκόταν περίπου στην ηλικία μου τότε, πως είναι δυνατόν να κοιμάται ενώ είναι μεσημέρι.

Την πρώτη φορά που δοκίμασα καφέ (ή καλύτερα εβαπορέ και ζάχαρη με καφέ). Την πρώτη κασέτα που αγόρασα . Το πρώτο μου μπλουζ (ή βαλς όπως νόμιζα ότι το έλεγαν) και την πρώτη φορά που έπαιξα μπουκάλα και φίλησα το Γιώργο στο μάγουλο. Το πρώτο μου δάκρυ εξαιτίας του Γιώργου.

Τη μέρα που έμαθα διαβάζοντας κρυφά κάτι ξεχασμένα Άρλεκιν, πώς γίνονται τα παιδιά. Να συζητάω με τις φίλες μου πώς θα ονομάσουμε τα δικά μας παιδιά. Πως θα πηγαίνουμε συνέχεια ταξίδια με τις οικογένειές μας και εμείς θα μπορούσαμε τότε να καθόμαστε στη μπροστινή θέση του αυτοκινήτου.

Μου λείπει να μην ξεχωρίζω τον έρωτα από τον ενθουσιασμό. Μου λείπει να μη συγκρατώ τον εαυτό μου να πετάει στα σύννεφα, μήπως προσγειωθώ απότομα. Και μ' αρέσει να πετάω στα σύννεφα, όπως μου άρεσε να γράφω γράμματα στον Άγιο Βασίλη. Να κερδίζω εντελώς τυχαία κάθε χρονιά το φλουρί. Να ζηλεύω τον αδερφό μου που μετά κέρδιζε εκείνος το φλουρί.

Η πρώτη μου κούκλα. Οι κουρεμένες "μπάρμπες" μου. Το μωράκι τρεμουλίνι. Η απόλυτη ευτυχία που ένιωσα όταν μου ανακοίνωσαν ότι θα φορέσω γυαλιά , σαν τους μεγάλους. Τα σγουρά μαλλιά μου, που τώρα έγιναν σπαστά από τα πολλά ισιώματα.


Γενικά μου λείπει ο παλιός εαυτός μου. Αυτός, όπου το μόνο μου άγχος ήταν τι θα φορέσω αύριο στο σχολείο και τι βαθμό θα μου βάλει στην Έκθεση. Αυτός που ήταν αυθόρμητος προς όλο τον κόσμο. Που μιλούσε στον ενικό στους ξένους, χωρίς να παρεξηγηθεί. Αυτός που έπινε νερό από το λάστιχο.

Ειδικά μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι. Η οικογένειά μου, οι καρδιακοί μου φίλοι, οι συμμαθητές μου, ακόμα και οι συγγενείς που δε συμπάθησα ποτέ . Το τραπέζι της Κυριακής . Η πόλη μου. Το σπίτι μου.


Αλλά τώρα είμαι μια μεγάλη κοπέλα, ρε μαμά.

 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ

 

Απαγορεύεται ρητά η εν όλω ή εν μέρει αντιγραφή, αναπαραγωγή, δημοσίευση, διασκευή και χρήση σε παράγωγο έργο, μετάφραση και εν γένει κάθε είδους χρήση των Κειμένων, χωρίς την προηγούμενη γραπτή άδεια της ιδιοκτήτριας της Ιστοσελίδας. Με επιφύλαξη κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Κατερίνα Ρωτίδη

"Find what you love and let it kill you ", μας λέει ο κ. Ch. Bukowski και αποφάσισα ν' ακολουθήσω τη συμβουλή του. Έτσι άφησα πίσω μου τα επαρχιώτικα κόλπα, πήγα "εκεί που όλα είναι ωραία μίστερ" και ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα τη Φιλοσοφική. Επειδή όμως δεν ξέχασα ποτέ την πρώτη μου αγάπη και παντοτινή (συμπεριλαμβανομένης και της σοκολάτας), ήρθα στην πρωτεύουσα και έγινα πάλι φοιτήτρια, Δημοσιογραφίας αυτή τη φορά. Ανάμεσα σε δουλειά και σχολή, ξεφεύγω με τη μουσική, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και τελευταία το θέατρο .

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • ZAYN - Dusk Till Dawn ft. Sia | #BrightSongOfTheDay

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana