22.07.2015
(6 ψήφοι)

Να μπορούσα στα σύννεφα (ξέχνα τα βενζινάδικα, αλλού το πάω) | Νάνσυ Κορακίδου

Να μπορούσα στα σύννεφα (ξέχνα τα βενζινάδικα, αλλού το πάω) | Νάνσυ Κορακίδου

Ως άνθρωπος, από τότε που με θυμάμαι, φοβάμαι οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο που δεν μπορώ να το οδηγήσω/κυβερνήσω εγώ. Έχω τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου που θεωρώ πως αν είμαι σε ένα μεταφορικό μέσο και γίνει μια στραβή, εγώ και μόνο εγώ με τις πολύτιμες γνώσεις μου και ικανότητες μου, θα αποτρέψω το κακό ενώ αν δεν μπορώ να το οδηγήσω εγώ η θεά, όλοι οι άλλοι θα κάνουν μλκια. Αυτό μας οδηγεί στα εξής δυο μεταφορικά μέσα που τρέμω : τα αεροπλάνα και τα πλοία.


Με τα πλοία, είτε επειδή τα χρησιμοποιώ πιο συχνά, είτε επειδή δεν διανοούμαι καλοκαίρι χωρίς να ταξιδέψω στη θάλασσα για τον προορισμό των διακοπών μου, το έχω δουλέψει λιγάκι το θέμα : βρίσκω μια θέση σχετικά βολική και παλουκώνομαι μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου που έχει επιλεγεί προσεκτικά ώστε να μην είναι πάνω από 4 ώρες από λιμάνι σε λιμάνι. Δεν το κάνω πάντα τόσο με ελαφρά τη καρδία, ελέγχεται ο καιρός ένα δεκαπενθήμερο πριν, επιλέγεται η πιο εξελιγμένη μορφή θαλασσινού μέσου και βρίσκω και καλή παρέα που να μπορεί να αντέξει τον πανικό μου αλλά κυρίως να αντεπεξέλθει στις εντολές «φέρε ένα μπουκάλι νερό γιατί δεν κουνιέμαι», «κυνήγα τη μικρή γιατί ζαλίζομαι», «ρώτα τον καπετάνιο αν παίρνει φάρμακα που φέρνουν υπνηλία», «βλέπεις το λιμάνι; Φτάνουμε;» και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Όμως γενικά, θεωρώ πως είμαι σε πολύ καλό δρόμο και με αυτόν τον ρυθμό παίζει μέχρι τα ογδόντα μου, να έχω καταφέρει, εν πλω, να κάνω και μια μικρή βόλτα στο κατάστρωμα (οκ, ανατρίχιασα και μόνο στη σκέψη!).

Εκεί όμως που δίνω τα ρέστα μου, είναι το αεροπλάνο. Όχι εκεί πραγματικά, όχι επειδή είμαι μπροστά αλλά ειλικρινά, παίζει να γραφτεί και διατριβή πάνω μου με τίτλο «Ο πανικός του ανθρώπου εν ώρα πτήσης : όρια και αντοχές.».

Εκεί θεωρώ πως α) ζω ένα μαρτύριο, β) έχω φανταστεί εναλλακτικούς τρόπους ταξιδιού (να πάω οδικώς) αλλά συνήθως σε αυτή την περίπτωση εμπλέκεται και ταξίδι με πλοίο τουλάχιστον 40 ώρες οπότε το αποκλείω και γ) αν καταγράψει κάμερα τους υστερισμούς που κάνω εν ώρα πτήσης, λογικά κάποια στιγμή θα μου απαγορευτεί η είσοδος σε όλα τα αεροσκάφη του κόσμου.


Τις προάλλες χρειάστηκε να ταξιδέψω ΜΙΑ ώρα αεροπορικώς, ω Θεοί! Αρχικά δεν κοιμήθηκα καν το προηγούμενο βράδυ, είχα αγωνία για την πτήση μα κυρίως για να μην την χάσω (μια άλλη στιγμή θα αναλύσω την άψογη σχέση που έχω με το χρόνο αναχώρησης οποιουδήποτε μεταφορικού μέσου #ΝΟΤ ). Έφτασα στο αεροδρόμιο με ανάλογο ύφος με αυτούς που διανύουν το green mile να υποθέσω, έχω κάνει ήδη τσεκ Ιν ηλεκτρονικά (ο φρίκουλας κλανιάρης θέλει να τα ελέγχει όλα) και φτάνοντας πια στο γκέιτ, μπορώ πλέον άνετα να χαζέψω τους συνεπιβάτες μου. Το χάζεμα αυτό έχει δυο στόχους : α) να δω με ποιους άλλους χαροκαμένους θα τελειώσει η ζωή μου (αχ να και ένα μωρό, τι κρίμα... ναι για τέτοιο πανικό μιλάμε) και β) να ξεχωρίσω ανάμεσα στους συνεπιβάτες τον τυχόν τρομοκράτη / αεροπειρατή κλπ. Αυτό δεν στο είπα ε; Πάντα, μα πάντα, σε κάθε πτήση υπάρχει ένας πιθανός αεροπειρατής. Πάντα όμως λέμε...

Ο τύπος είναι χαρακτηριστική φάτσα τρομοκράτη (να ένας άνθρωπος που δεν βάζει καθόλου ταμπέλες, εγώ!), έχει ξυρισμένο κεφάλι, ντυμένος αρκετά σοβαρά (στάχτη στα μάτια), ελαφρά ιδρωμένος (από την αγωνία του), δεν κρατεί χειραποσκευή ούτε τσάντα (να έχει ελεύθερα χέρια, τον τρομοκρατικό εξοπλισμό τον έχει μεταφέρει με άλλο τρόπο μέσα #δενπαλεύομαιλέμε) και κοιτάζει διερευνητικά τα πάντα και τους πάντες (όπως εγώ, Hello?). Ουπς και ναι, we have a winner ladies and gentlemen. Τον βρήκα, κάθεται ακριβώς αντίθετα από μένα στο βανάκι που μας πάει στο αεροσκάφος, μετακινούμαι για να τον βλέπω καλύτερα και αρχίζει ο αγώνας μου.

Στο αεροσκάφος, έχει κάτσει σχετικά σε βολική θέση και σχετικά κοντά μου, βολεύεται και ξύνεται ελαφρά στην μύτη (αχα κλασικό σινιάλο για τυχόν συνεργάτες!). Φοράει τη ζώνη και κάτι ζητάει από την αεροσυνοδό (κάτσε να αρχίσω να παρακολουθώ και αυτήν, πότε δεν ξέρεις).

Ετοιμαζόμαστε για απογείωση, έχω χεστεί επάνω μου και ξεχνώ τον τρομοκράτη, γραπώνω το διπλανό μου που μέχρι να ξεκινήσουμε είχε διαβάσει από τα περιοδικά μέχρι τις οδηγίες σε περίπτωση εκκένωσης του αεροσκάφους, με κοιτάζει με συμπόνια γιατί επιτέλους συνάντησε και κάποιον πιο ούφο από εκείνον, εμένα.

Έχουμε απογειωθεί, ευτυχώς δεν έχω χεστεί πάνω μου στην κυριολεξία και πλέον ήρεμη (ουπς ένα κενό αέρα γτμ, λες να πέσουμε;) επιστρέφω στον αρχικό μου σκοπό : παρακολούθηση εχθρού. Πάλι κάτι συζητάει με την αεροσυνοδό, είναι μια κινέζα με 4 παιδιά (κινέζα με 4 παιδιά; μια πρέπει να υπάρχει στον κόσμο και είναι εδώ στο αεροσκάφος; ) που τα πάει όλα στην τουαλέτα και μου έχει κλείσει τη θέα και δεν μπορώ να δω τι κάνει ο ύποπτος. Όπα βλέπω, τρώει... τρώει; Τι έγινε παιδιά, εμείς φαΐ δεν έχουμε; (προσοχή για να καταλάβεις κιόλας, θεωρώ δεδομένο πως από ώρα σε ώρα θα έχω πεθάνει αλλά η όρεξη όρεξη). Μας έφεραν, ήταν χάλια. Τώρα κάνω πως τρώω σαν προκάλυμμα για να τον παρακολουθώ καλύτερα (ε;). Τρώει και εκείνος και μάλλον του αρέσει (έλα ντάξει, ο άνθρωπος ξεκάθαρα αεροπειρατής και τρώει το τελευταίο γεύμα του αλλιώς δεν τρώγεται τούτο το πράμα).

Στο μεσοδιάστημα, στην δικιά μου μεριά του αεροσκάφους έχει στηθεί νυφοπάζαρο τρελό : οι πίσω μου, δυο αγόρια γύρω στα 55 αλλά ντυμένα σαν 18χρονα, έχουν ανακαλύψει τον έρωτα και τις σέλφις παράλληλα και βγάζουν εναλλάξ με τις αεροσυνοδούς που καμακώνουν. Και έχουν βρει δικαιολογίες χειρότερες και από αυτές που λέω στο διαιτολόγο μου όταν πάω με επιπλέον κιλά αντί για λιγότερα: «ε δεσποινίς μπορείτε να μου φέρετε ένα ποτήρι νερό και να βγούμε μια σέλφι;» , «μια κουβέρτα παρακαλώ; Και μια σέλφι θα με ζέσταινε!», « μπορείτε να βγείτε μια φωτογραφία μαζί μου γιατί έβαλα ένα στοίχημα με το φίλο μου εδώ και το έχασα» και άλλα τέτοια αηδιαστικά που πρέπει να τα ακούω γιατί είναι πάνω από το κεφάλι μου αλλά που δυστυχώς με αποσυντονίζουν από το στόχο μου... καλέ ο στόχος μου!! Τον κοιτάω ξανά με νόημα, έχει τελειώσει το φαγητό και πίνει καφέ χαζεύοντας κάτι κυρίες που έχουν κολλήσει στο διάδρομο και μιλάνε. Πάω και εγώ, ευκαιρία να είμαι πιο κοντά του και να παρακολουθώ τι κάνει. Φτου κουνάει, γυρίζω πίσω. Μετά από λίγο και αυτές εκεί, ακόμα ακλόνητες μιλούσαν και χαχάνιζαν. Στέκομαι δίπλα τους τύπου «έλα εδώ τα κορίτσια να τα πούμε, μια παρέα είμαστε άλλωστε», λένε κυρίως βλακείες για ψώνια, εκεί που θα πάνε και ευκαιρίες αγορών. Παρασύρομαι και κρατάω σημειώσεις "πώς είπες πως θα πάω σε αυτό το outlet για φθηνές τσάντες" και δεν παίρνω χαμπάρι πως ο ύποπτος έχει σηκωθεί και έχει πάει τουαλέτα. Το είδα όταν επέστρεφε που πλέον έκοψα τις φλυαρίες γιατί δουλίτσα δεν θα γινόταν. Το μόνο που είδα ήταν πως φορούσε ένα χρυσό ρολόι με διαφορετική ώρα από την κανονική (ύποπτο και αυτό!). Πάω στην τουαλέτα για ξεκάρφωμα και είναι πάλι αυτές οι δυο χαμένες, τώρα μιλάνε για μουσεία και κολλάω μαζί τους άλλο ένα δεκάλεπτο.

Το σήμα της προσγείωσης ακούγεται και τρέχω να κάτσω στη θέση μου. Ο ύποπτος ανασηκώνεται λίγο και λέω τώρα ήρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα αλλά λάθος, ίσιωσε το παντελόνι του. Εγώ ξαναγραπώνομαι από το δίπλα άγνωστο που πλέον διαβάζει συσκευασίες από το μενού, με κοιτάζει με λάγνο βλέμμα τύπου «θα κάνω κίνηση, δυο φορές με γράπωσες σε μια ώρα», του απαντώ ξερά «μην πεις κουβέντα, κράτα κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» και επιτέλους ακουμπάμε στη γη. Χειροκροτώ κρυφά (για εσάς τους πανάσχετους που κοροϊδεύετε όσους χειροκροτούν κατά την προσγείωση, σας πληροφορώ πως κάποιοι χειροκροτούμε από αληθινή χαρά και ευγνωμοσύνη που βγήκαμε ζωντανοί από του χάρου και του αεροπειρατή τα δόντια και αρχίζει η αποβίβαση).

Εννοείται πως μόλις προσγειωθήκαμε και βγήκαμε από τη φυσούνα, ήρθαν και τον παρέλαβαν άνθρωποι της αεροπορικής εταιρείας, όχι φυσικά επειδή ήταν ύποπτος και εγώ ο αετός τον κατάλαβα. Ούτε καν, προφανώς ήταν κάποιος παλιός συνάδελφος ή κάτι τέτοιο αλλά κάποιος πολύ σπουδαίος αν κρίνω από τον τρόπο που του φέρονταν. Στον έλεγχο διαβατηρίων μάλιστα –αυτός ούτε που έκανε, πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες ενώ εγώ η ημίτρελη παιδευόμουν μισή ώρα- με πλησίασε, μου χαμογέλασε και μου έδωσε ένα κουτάκι σοκολατάκια ... μάγκα μου, με είχε καταλάβει πως τον κοιτούσα όλη την πτήση και κατέγραφα κινήσεις και θέλει να με ξεφτιλίσει! Μήπως να μου ρίξει στάχτη στα μάτια γιατί είμαι η μόνη που κατάλαβα τους αληθινούς σκοπούς του;

Θα δείξει.

 

 

 

 

 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

[Ενημέρωση σχετικά με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ιστοσελίδα]

 

 

 

Νάνσυ Κορακίδου

Γεννήθηκα πριν από περίπου 40 χρόνια, δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες για το περίπου, το αφήνω φλου για το σασπένς στη σχέση μας. Είμαι το τρίτο παιδί και το μόνο κορίτσι που αυτό σημαίνει πως αγωνίστηκα από το « μπορώ να έχω άλλο ένα κομμάτι πίτσα που τα φάγατε όλα;» μέχρι το «ποιος θα με πάει στο πάρτι που ο μπαμπάς δεν με αφήνει να πάω μόνη μου;». Τα οικονομικά δεν με κέρδισαν ποτέ (δεν τα κατηγορώ για αυτό) αν και έλιωσα παντελόνια για να περάσω στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αντί αυτού, τα τελευταία χρόνια πουλάω σπίτια, όχι δικά μου και μεγαλώνω την εξάχρονη κόρη μου και τον μπαμπά της (ναι και αυτόν, οι άντρες είναι πάντα παιδιά άλλωστε!) και έχω και ένα σκύλο που λατρεύω σαν παιδί αλλά ο ψυχαναλυτής μου είπε να μην σας το πω με το καλημέρα. Συνήθως γράφω για όλα τα παραπάνω και για όλα όσα με πάνε παρακάτω...ελπίζω. Α ναι.. και αυτό, ελπίζω πάντα!

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Maluma - Sin Contrato | Bright Song Of The Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana