(3 ψήφοι)

Το πατάρι | Λυδία Ζάνη

Γράφει:
Το πατάρι | Λυδία Ζάνη

Είχα ανέβει λοιπόν στο πατάρι, εκεί κάπου στα τέλη του Μάη.
Μέρες τώρα ζεσταινόμασταν, κολλούσαν τα μακρυμάνικα πάνω μας, ιδρώναμε. Γκρίνιαζαν οι μικρούληδες άνθρωποι ότι ήθελαν να βγάλουν τα χεράκια τους στον ήλιο.
Έπρεπε να ανέβω στο πατάρι.


Να βρω τα καλοκαιρινά μας ρούχα και να τα κατεβάσω μαζί με εικόνες από βότσαλα και από αμμουδερές παραλίες.

Να βάλω στις ντουλάπες μας πατούσες γεμάτες άμμο και πετραδάκια ψιλά ψιλά, κολλημένα στις άκρες των δαχτύλων μας.

Να βρω τις μεγάλες μας πετσέτες, εκείνες που τυλίγουν τα κορμάκια των παιδιών όταν βγαίνουν τουρτουρίζοντας από την θάλασσα και φωνάζουν ότι κρυώνουν.

Να βρω τα περσινά μας ρούχα, αυτά που μας πήγαν βόλτα σε όμορφα σοκάκια με ανθισμένες βουκαμβίλιες και γιασεμιά. Αυτά που λερώθηκαν από παγωτά και καρπούζι.

Αυτά τα παντελόνια που φέτος μας πέφτουν κοντά γιατί τα ποδαράκια των μικρών παιδιών μακραίνουν και λεπταίνουν και κονταίνουν τα παντελονάκια από Ιούνη σε Ιούνη.

Μαζί με τα «καλοκαιρινά» ξεχύνονται από το πατάρι κάθε χρόνο ορμητικά αναμνήσεις από τα περασμένα καλοκαίρια.

Τότε που τρέχαμε στους δρόμους παίζοντας κυνηγητό όλο το βράδυ και δεν μαζευόμασταν.

Τότε που φεύγαμε με τον έρωτα διακοπές με το πλοίο της γραμμής και βγαίναμε σαν παραζαλισμένοι γλάροι σε έκσταση, με τα μάτια μισόκλειστα από τον επιθετικό καλοκαιρινό ήλιο, τον κάτασπρο ήλιο των Κυκλάδων που μας τύφλωνε.

Και κουβαλούσαμε αλάτι στα φιλιά και στα μαλλιά μας και βιβλία με καλοκαιρινές ιστορίες στα χέρια.

Τότε που φύγαμε για διακοπές πρώτη φορά τρεις ή μάλλον δυόμισι. Εγώ, εκείνος και ο μπέμπης στην κοιλιά. Και φύγαμε με αγωνία και προσδοκία και λαχτάρα γιατί πλέον ορίζαμε κι άλλη ψυχή εκτός από τις δικές μας.

Και ήταν οι βόλτες πιο μικρές και οι χαρές πιο προσεκτικές- σαν να χάθηκε η ανεμελιά εκείνο το καλοκαίρι...

Αλλά και τότε που φύγαμε όντως τρεις. Αλήθεια, αυτό το ροδαλό μωρό, αυτό το θαύμα, ήταν δικό μας και θα του συστήναμε τον ήλιο των Κυκλάδων, πριν ακόμη χρονίσει για να έχει προίκα κι εκείνος αλμυρά φιλιά και δροσερά απόβραδα κάτω από το μωβ της βουκαμβίλιας.

Περνούν τα καλοκαίρια...

Έφτασε και εκείνο που μπήκαμε 4 στο πλοίο, συστήσαμε κι άλλο μικρό ανθρωπάκι στα νησιά – τι όμορφο να κουβαλάς στο dna σου λίγη άμμο από ένα νησάκι όλο μπλε και άσπρο.

Και όσο περνούν τα καλοκαίρια, τόσο έρχονται στο μυαλό μου κύματα που αφρίζουν και παιδιά που τα πολεμάνε με λύσσα και πηδάνε πάνω τους ουρλιάζοντας, με τα φτυαράκια τους στα χέρια.

Κι άλλα πιτσιρίκια που τρέχουν στα σοκάκια του νησιού και κρατάνε χωνάκια παγωτό και παίζουν αγαλματάκια και μπάλα και κρυφτό.

Και δεκαπεντάχρονα που καρδιοχτυπούν και δίνουν ραντεβού στα σκοτάδια, και περιμένουν να πάει η ώρα 9 για να συναντηθούν και δεν θέλουν να έρθει ο Σεπτέμβρης.

Απορώ, εγώ είμαι ανάμεσα τους ή τα παιδιά μου?

Κι ακόμη απορώ, πώς χώρεσε τόσο φως και τόσο καλοκαίρι, τόσες μυρωδιές από γιασεμί και γεράνι και νυχτολούλουδο και σύκα και ιώδιο μέσα σε ένα σκοτεινό στενό πατάρι.


Κάτω από το πατάρι, οι φωνές των μικρούληδων με βγάζουν από το ταξίδι στο παρελθόν – μέλλον.
Θέλουν νερό. Και τοστ. Και παιδικό.

Τελικά ίσως δεν πρέπει να απορώ. Ίσως έτσι να γίνεται πάντα.

Μέσα στο σκοτάδι, μέσα στο πατάρι, υπάρχει η χαραμάδα που ακολουθώντας την, θα βγεις στο φως του καλοκαιριού. Βρες την!


Καλό καλοκαίρι!

 

 

 

 

 [photo]

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightStarsNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

Λυδία Ζάνη

Με λένε Λυδία και είμαι -θέλω να πιστεύω- καλά. Γεννήθηκα το σωτήριο έτος 1981 και ομολογώ ότι από τότε έχουν αλλάξει πολλά τόσο στην Ελλάδα και τον κόσμο, όσο και πάνω μου. Αφότου τελείωσα τις σπουδές μου στο ένδοξο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, ξεκίνησα να εργάζομαι στον κλάδο του PR – Marketing και προσπαθώ με μεγάλη αποτυχία να χωρέσω μέσα σε ένα 24ωρο όλα τα φιλόδοξα σχέδια μου!
Λατρεύω να βουλιάζω στις σελίδες ενός καλού βιβλίου και στις αγκαλιές των παιδιών μου! Ως μαθήτρια, είχα ως αγαπημένο μου μάθημα την έκθεση με ελεύθερο θέμα κι έτσι, ως μεγάλη πια, μου αρέσει να πιάνω μολύβι και χαρτί ή έστω πληκτρολόγιο και οθόνη και να γράφω ανενόχλητη τα πάτερημά μου!

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

 

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα.

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

Video of the day

  • Becky G, Natti Natasha - Sin Pijama

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana