04.05.2015
(5 ψήφοι)

Αντίο | Λυδία Ζάνη

Γράφει:
Αντίο | Λυδία Ζάνη

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η μαμά.

...

Τρεις πιστολιές.

Κενό.


Πώς μπορεί να νιώθει κάποιος, όταν ένας κουβάς γεμάτος παγάκια αδειάσει στο κεφάλι του?

Πώς μπορεί να κουνηθεί από τη θέση του?

Να βάλει παπούτσια και πανωφόρι για να πάει να συναντήσει τον πεθαμένο του γονιό?

Να βρει τα κλειδιά, την τσάντα, το τηλέφωνο?

Ξαφνικά, μπαίνει μπροστά το ρομπότ μέσα σου.

Ντύνεσαι. Οδηγείς. Φτάνεις. Βλέπεις. Κλαις.

Και είναι σαν να παρακολουθείς σκηνές από ταινία που δεν σε αφορούν.

Είσαι κατάπληκτος.

Είσαι μουδιασμένος.

Λες, δε μπορεί, δεν το ζω εγώ αυτό το έργο, κάποιο λάθος έχει γίνει μάλλον στη διανομή.
Δεν είμαι εγώ αυτός, δεν είναι η μάνα μου αυτή, δε μπορεί να είναι, δε γίνεται, όχι.

Οδηγείς ξανά. Πας στο νοσοκομείο.
Παίρνεις ένα χαρτί, ένα παλιόχαρτο που γράφει ΤΕΛΟΣ με τρόπο στεγνό και υπηρεσιακό.
Και φεύγεις.

Ξημερώματα.
Είναι αργά. Η Κηφισίας είναι σχεδόν άδεια. Ξενύχτηδες επιστρέφουν μόνο στα σπίτια τους για να ξεκουραστούν και ίσως ανάμεσα τους μερικοί κεραυνοβολημένοι σαν εμένα, που οδηγούν μηχανικά και αμήχανα, μην ξέροντας που ακριβώς πάνε.

Έτσι γίνεται λοιπόν. Τόσο απλά.

Όλη η ζωή σου μαμά συνοψίζεται ξαφνικά σε ένα χαρτί που γράφει «αναγγελία θανάτου».

Κι εσύ που εκείνη την ημέρα σηκώθηκες, έφαγες, μίλησες στο τηλέφωνο, ευχήθηκες και σου ευχήθηκαν Χρόνια Πολλά αφού ήταν Χριστούγεννα, δεν ήξερες ότι η ευχή ήταν αυτή τη φορά μια απλή και τραγική ειρωνεία της τύχης. Δε μπορούσες να ξέρεις.

Ούτε όταν άφησες τη θέση σου στο κρεβάτι και πήγες στην κουζίνα, δεν φανταζόσουν ότι είχες μόνο λίγες στιγμές ακόμη. Μόνο λίγα βήματα, ελάχιστες αναπνοές.

Κανείς δεν ξέρει άλλωστε.

Η κλεψύδρα τρέχει.

Το μέλλον αόρατον...

Αν ήθελες πάντως να μου δώσεις ένα τελευταίο μάθημα με τον τρόπο που έφυγες, τον ξαφνικό, τον απότομο, το έκανες και με το παραπάνω, μαμά.

Αν ήθελες να μου δώσεις μια τελευταία ένεση σοφίας πριν φύγεις, το πέτυχες. Πόνεσε βέβαια. Με πόνο οξύ, με σουβλιά, σαν πραγματική βελόνα.

Αλλά πρέπει να πονέσεις για να μάθεις, το έλεγες πάντα αυτό.

Δεν ήξερα. Δεν πρόλαβα να σε αποχαιρετήσω...

Αντίο μαμά.

Θα είσαι πάντα κοντά μου τώρα.

Αντίο.

 

 


Διαβάστε επίσης:

"Και τι δε θα έδινα να σ'είχα εδώ, μαμά"


 

 

*Αν θέλετε να μοιραστείτε κι εσείς εικόνες από την καθημερινότητά σας επικοινωνήστε μαζί μας.

BrightNote : Τα σχόλια σας είναι σημαντικά για εμάς. Ο χώρος κάτω από την ανάρτηση προσφέρεται γι' αυτό το σκοπό. Αλλά για όσους προτιμούν να αφήσουν ένα πιο προσωπικό σχόλιο ή μια ερώτηση, μπορούν να το στείλουν εδώ.

[Ενημέρωση σχετικά με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην ιστοσελίδα]

Λυδία Ζάνη

Με λένε Λυδία και είμαι -θέλω να πιστεύω- καλά. Γεννήθηκα το σωτήριο έτος 1981 και ομολογώ ότι από τότε έχουν αλλάξει πολλά τόσο στην Ελλάδα και τον κόσμο, όσο και πάνω μου. Αφότου τελείωσα τις σπουδές μου στο ένδοξο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, ξεκίνησα να εργάζομαι στον κλάδο του PR – Marketing και προσπαθώ με μεγάλη αποτυχία να χωρέσω μέσα σε ένα 24ωρο όλα τα φιλόδοξα σχέδια μου!
Λατρεύω να βουλιάζω στις σελίδες ενός καλού βιβλίου και στις αγκαλιές των παιδιών μου! Ως μαθήτρια, είχα ως αγαπημένο μου μάθημα την έκθεση με ελεύθερο θέμα κι έτσι, ως μεγάλη πια, μου αρέσει να πιάνω μολύβι και χαρτί ή έστω πληκτρολόγιο και οθόνη και να γράφω ανενόχλητη τα πάτερημά μου!

Top5
Bits & pieces

Προσπαθούσα να καταλάβω από πού έρχονται οι φωνές και

...

Το ομολογώ, είμαι ρατσίστρια.

Η ομολογία αυτή

...

Είχα φτάσει στην ώρα μου για το ραντεβού στη

...

Μπήκε η άνοιξη, τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλούδια

...

- Έλα σπίτι παιδί μου. Έλα γρήγορα. Πέθανε η

...

Video of the day

  • Sean Paul - No Lie ft. Dua Lipa | BrightSong of the Day

INSTAGRAM

 

ThaGinoMana